ik@nrc.nl

We gaan de as van onze vriendin verstrooien. Op de begraafplaats wachten we op de begrafenisondernemer. Als hij komt aanlopen, zie ik meteen dat hij een verkeerde urn bij zich heeft. Ik was erbij toen die werd uitgezocht.

Voorzichtig stap ik op hem af en fluister het in zijn oor. Even ongeloof in zijn ogen, maar dan belt hij met kantoor. Of we willen meekomen om de goede urn aan te wijzen. Daar blijkt ook as in te zitten, maar met een ander naamplaatje.

Verwarring alom.

Achter gesloten deuren wordt het „geregeld”. Na een kwartiertje kunnen we onze ceremonie opnieuw beginnen. Ik vraag: „Weet u zeker dat het nu allemaal goed is?” De man antwoordt: „Daar steek ik mijn hand voor in het vuur.”

Ook een ikje insturen? Mail maximaal 120 woorden naar ik@nrc.nl

    • Kitty van Vlaanderen