Identiteit zoeken in een berenpak

Funzone door Mugmetdegoudentand. Gezien: 28/12 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 30/3. Inl: mugmetdegoudentand.nl

De spelers heten op het podium zoals in het echt: Marcel Musters is Marcel, Dick van den Toorn is Dick en soms Dicky, Minou Bosua heeft dezelfde toneelnaam evenals muzikant Baby Dee. Hiermee geeft regisseur Joan Nederlof meteen de sleutel prijs tot de voorstelling Funzone door Mugmetdegoudentand: identiteit op het toneel is niet een ander spelen, maar vooral jezelf. Dat klinkt gevaarlijk esoterisch en zweemt naar zelfhulp. Minou Bosua (de helft van voormalige cabaretgroep Bloeiende Maagden) gaat hierin extreem ver: in heftig spel zoekt ze zichzelf door op de bühne de strijd met de medespelers aan te gaan.

Acteurs Van den Toorn en Musters hebben een ironische opvatting van hun spel, en dat werkt sterker. Musters leidt als een presentator de voorstelling terwijl Van den Toorn telkens teruggrijpt op oude speelstijlen. Schitterend is de act waarin hij het „hogeschool acteren” van de vroegere Nederlandse Comedie imiteert. Met een droogkomische expressie op zijn gezicht staat hij te trillen als een rietpluim. Terecht drukt hij met deze scène uit dat identiteit in het theater fictie is.

Mooi ook is Musters die in een „goddeloze gospel” de clichés van het leven bezingt, al hult hij zich in een bizar berenkostuum. Onmerkbaar zijn de andere spelers plots veranderd in een klaproos en een monnik. De begeleiding door de veelzijdige performer en muzikante Baby Dee geeft aan Funzone de allure van muziektheater. Helaas is hiermee de voorstelling niet echt gered: de zoektocht naar de eigen identiteit blijft te particulier.

Treffend symbool van deze drang naar zelfkennis is een grote spiegel, die in het decor domineert. De toneelspeler die erin blikt hoopt een ander weerkaatst te zien, maar ziet slechts zichzelf. Dat is de subtiele tragiek die aan Funzone ten grondslag ligt.

    • Kester Freriks