Het geheim van Bram Moszkowicz

Dit was het jaar van Bram Moszkowicz. Reden voor de Volkskrant om met ‘De gouden Bram’ te komen, een prijs voor de persoon die het afgelopen jaar het meest besproken werd in de media – winnaar, natuurlijk: Bram Moszkowicz.

Het Bram-jaar wordt door uitgeverij Balans afgerond met een Bram Moszkowicz-jaaroverzicht in de vorm van Het geheim van Bram Moszkowicz (€15,95), dat na de verschijning direct de CPNB-bestsellerlijst haalde.

Wat is er in dit jaaroverzicht – opgeschreven door de journalisten Marian Husken en Harry Lensink – te vinden? De twee willen het ‘geheim’ van Bram M. ontleden. Maar om welk geheim het precies gaat, blijft onduidelijk. Dat hij een glamouradvocaat is? Een mediamaatje ondanks wisselend succes in de rechtszaal?

De schadeclaims waarmee hij vaak dreigde (‘zijn handelsmerk als advocaat’) wist hij zelden waar te maken; zo stond de Nederlandse overheid ooit 20 miljoen euro te wachten aan claims van Desi Bouterse, volgens Moszkowicz dan. ‘Vreemd, want iedere strafpleiter weet dat er bij een veroordeling geen cent te halen valt’, schrijven Husken en Lensink.

Uiteraard gaan ze ook in op het proces-Wilders en Bram M.’s liefhebberij om te wraken, al sterven die wrakingsverzoeken vaak in ‘schoonheid’. Er is uitgebreid aandacht voor de kwesties die hem problemen opleverden: het contante geld, de vertegenwoordiging in de rechtszaal door iemand van kantoor, het feit dat hij zijn stagiairs het werk laat doen en hoe hij leunt op zijn rechterhand Arnoud Comans. Zaken die we al hebben gehoord, tot en met de stagiairs die na de uitspraak van de tuchtrechter als naoorlogse verzetshelden hun verhaal deden op Radio 1.

Veel nieuws brengt Het geheim van Bram Moszkowicz dan ook niet. Het geheim moet wellicht worden gezocht in het verleden. Zo suggereren de twee journalisten een verband tussen de val en het feit dat Bram M. een tamelijk slechte student was, er zo’n beetje in de wieg al bij lag als iemand van 50, elke avond uit eten gaat, een wagenpark en veel dure horloges (goud met steentjes) heeft en vaak voor duizenden euro’s boodschapjes doet in de P.C. Hooftstraat. En natuurlijk zijn vader: diens oorlogsverleden is bepalend geweest voor de identiteit van zijn kinderen. Maar ook dat hadden we al gelezen in Liever rechtop sterven dan op je knieën leven van Bram M. zelf.

Bram M. is een Bill Clinton én een Berlusconi – zo concluderen de journalisten. Zou kunnen, maar wat betekent dat? En wat zegt het verhaal over onze hang naar glamour, hoe verhoudt de val van deze advocaat zich tot een door de PVV gestuurd wantrouwen in de rechtspraak? En vooral waarom kan een matige, onbetrouwbare advocaat mediafiguur van het jaar worden en waarom is er aan het hekelen van deze glamouradvocaat goed geld te verdienen?

    • Toef Jaeger