Beste van het Web-awards: de fanatiekste reageerder

Marja de Rode: "Het is voor mij ook een soort buurtkroeg" Foto Marja de Rode Marja de Rode: "Het is voor mij ook een soort buurtkroeg" Foto Marja de Rode

Ze heetten Keessie, Lady Gogo of Sbuikje en ze schrijven bijna dagelijks op nrc.nl. Alleen, het zijn geen redacteuren. Het zijn reageerders die onderaan de artikelen bij Beste van het Web meestal ongezouten hun mening geven over van alles en nog wat. En over elkaars standpunten. Wie zijn de schrijvers van dit soort pennenvruchten? nrc.nl belde een van de fanatiekste reageerders: Marja de Rode.

“Hallo!”, klinkt het vrolijk door de telefoon als ik even na elf uur ’s ochtends bel. “Ik dacht al waar blijf je nou”, gaat ze bijna in een adem door en nog voor er een vraag gesteld is, praat ze honderduit over de cultuur en omgangsvormen van de reageerders op nrc.nl, over de teneur van haar eigen reacties en over de kwaliteit van wat er zoal beweerd wordt. Een van de grote verrassingen: ze is 62, ouder dan ik had verwacht. Maar zowel online als aan de telefoon komt ze over als iemand die jong van geest is.

Marja de Rode is weliswaar niet over 2012 degene met de meeste reacties, maar ze is wel de meest continue reageerder op nrc.nl. Zo reageerde Keessie in een bepaalde periode veel, maar de laatste maanden veel minder. De Rode reageert constanter en heeft over de afgelopen jaren dan ook in totaal het vaakst gereageerd. De top 3 van reageerders op nrc.nl:

  1. Keessie met 651 reacties dit jaar (in totaal 797 reacties sinds reactiemogelijkheid bestaat) en 1191 likes
  2. St67 met 640 reacties (790 in totaal) en 1440 likes
  3. Marja met 605 reacties (in totaal 1029) en 1437 likes

Allereerst, heeft u nu onlangs uw nickname veranderd? Waar is Lady Gogo gebleven?
“Klopt, ik reageer weer even onder mijn eigen naam. Als je een vaste bezoeker bent, gaan mensen je in de gaten houden. Een nickname roept natuurlijk ook bepaalde associaties en aandacht op en niet iedereen kan daar even netjes onder blijven. Sommige mensen gaan dan opzettelijk gemene klappen uitdelen, ook onder de gordel en rekenen je er letterlijk op af. Of ze gaan flirten en dan krijg je een soort stalkers die je het naar de zin moet maken. Identity theft zelfs een keer, en dat was best eng en lastig. Daar heb ik weinig zin meer in dus Lady Gogo gaat weer achter de schermen. Het was eventjes leuk, maar niet te lang. Ik kom hier tenslotte niet om te daten. Zoals sommige anderen”, zegt ze met een ironisch lachje.

Over de gestolen schilderijen uit de Kunsthal:
“Fotogenieke rechercheurs!
Kom maar op met die handel, liefst een beetje van alles wat. Een vaderlijk type, een sexy jonkie dat af en toe een beetje kortgehouden moet worden, een saggerijn met een uiteindelijk gouden hartje, een perfectionist die nog wel eens een uitglijder maakt…
Alles mag behalve Horst Tappert en z’n maatje :)”

Waar komt u dan wel voor?
“Het houdt me bij de les en bepaalt hoe ik tegenover bepaalde onderwerpen sta. Ik ben natuurlijk toch al wat ouder, maar door de artikelen zelf en eventueel de andere reacties te lezen, ontdek ik ook wat ik bijvoorbeeld ergens van vind. Laat ik het zo zeggen: je wordt er niet slechter van om over allerlei issues na te denken.”

Over de verboden column van Ad Scheepbouwer:
“Het lijkt mij ook beter om met zulke - volkomen terechte- kritiek toch eerst even naar je baas te gaan om de boel inhoudelijk te bespreken.
Nu lijkt het meer op klokkenluiden: met je rug naar de baas en het bedrijf toe aan de lezers uitleggen wat er mis is. Ook dat kan anders, denk ik dan, maar waarschijnlijk zijn beide partijen er al uit gekomen gezien het feit dat Scheepbouwer gewoon in dienst kan blijven. Ook van fouten kun je leren. Toch?!”

“En ik probeer open te blijven staan voor de jonkies en hun cultuur. Dat vind ik best dapper van mezelf. Als je jong bent is het makkelijker om daarvan van op de hoogte te blijven, dan heb je geen boodschap aan die generatiekloof. Het is verhelderend om hun visies en reacties op dingen in de praktijk te ervaren en dan toch te proberen niet de wijsneus uit te gaan hangen. Dat is het ‘spel’ voor mij: laat je de jonkies hun eigen ding uitzoeken of ga je relativerende opmerkingen plaatsen.”

Over de rellen in Haren:
“Schoonmakers, brave burgers, middenstanders, stratenmakers, ambtenaren en verzekeraars mogen/moeten de rotzooi dan maar weer opruimen die dit überhippe volkje heeft achtergelaten en de klappen opvangen? Ik betwijfel of die koters die dit veroorzakt hebben ooit de luiers en de fles écht zijn ontgroeid.”

Dat klinkt alsof u regelmatig verhitte discussies voert…
“O, nee integendeel. Aan gesprekken over onderwerpen zoals homohuwelijken, racisme, discriminatie en zinloos geweld doe ik niet zoveel mee hoor. Daar is al zoveel hoogdravends over gezegd, dat vind ik niet zo interessant meer. Ik bedoel, ik woon in een probleemwijk in Groningen, waar mensen met een andere kleur, religie of geaardheid gewoon je buren zijn net als het meisje achter de kassa. Dat is gewoon hoe onze samenleving nu is en daar heb je gewoon mee te dealen. Over hete hangijzers kan je vreselijk theoretisch en boodschapperig doen.”

Een enkele uitzondering daargelaten dan; in reactie op het artikel Ik ben de moeder van Adam Lanza:
“Smerig hoor om even mee te liften op de aandacht en jezelf tot moeders aller moeders uit te roepen.
Daar zou ik als ouder van een kind wiens bedje ook vanavond weer leeg blijft, het speelgoed en de knuffels ongebruikt, de geur uit de kleertjes helaas steeds meer vervaagd, dus strontziek en even heel woest van kunnen worden. Wat een walgelijk mens. En als je zoiets niet kunt laten, tut hola, doe het dan elders en op een ander moment en met minder poeha.”

“Het gaat mij om de kleine verhalen. Zoals zo’n stukje over iemand die een bananenmuseum heeft. Die man is net een klein jochie dat een tentoonstelling maakt van zijn verzameling. Waarom doet iemand dat? Wat voor intrinsieke motivatie heeft degene? Dat soort trivia gaan gek genoeg voor mij veel dieper.”

Over A banana a day keeps the doctor away:
“Dat is een mogelijkheid, seizoensgebonden, maar toch.
Ik vond banenmuseum als een soort Freudiaanse vergissing erg leuk. Een museum waarin menigeen zich kan vergapen aan bijna uitgestorven en vaak ondergewaardeerde beroepen als electriciën, bouwvakker, stratenmaker, onderhoudsmonteur, kraanmachinist, banketbakker, bloemist e.d.
Dit alles uit de tijd dat er nog volop werk was weetjewel ;)”

Waar reageert u het meest op?
“Op muziek, en zeker van oudere rockers als de Stones en Springsteen. Mijn generatiegenoten wil ik wel in ere houden. Maar iedere generatie heeft nu eenmaal z’n eigen manieren. En dat probeer ik dan te begrijpen. Wij hadden ook onze Lady Gaga’s, Justin Biebers en tragische Britney Spearsen.”

Over Gangnam Style: “Psy, will you marry me?”

Reactie op het benefietconcert voor slachtoffers van storm Sandy:
“Talking ’bout my generation!
I am proud of it, them.
Mis Neil Young met ‘Keep on rockin’ in a free world’ maar die kan ik gelukkig ook zelf nog wel opzetten.”

Maar Marja komt niet alleen voor het scherpen van haar eigen geest, ze komt ook voor de gezelligheid.
“Het is voor mij ook een soort buurtkroeg waar je een beetje oefent in het formuleren en uiten van je mening en waar je grappen uitprobeert. Marjoke, Keessie en ik kennen elkaar als de meest actieve bezoekers ook wel een beetje. En ik denk dat ik ook weet wat voor types het zijn, bijvoorbeeld op basis van hun nickname. We plagen elkaar ook online, dan zeg ik tegen Marjoke gerust ‘hé grachtengordeldiertje!’.”

In reactie op het artikel Banaanhalingstekens of jeu de bullshit?:
“Grachtengordeldiertje (speciaal voor M., kop op meid, de dagen worden al weer bijna langer).”

Kost het u veel tijd?
“Ik schat dat ik al met al, alles bij elkaar een uur of drie doorbreng op de site. Als freelancer grafische vormgeving heb ik er ook meer tijd voor. Het is natuurlijk een soort van hobby voor mij en ik moet me er soms in beperken, oppassen dat de pc überhaupt niet de hele dag een boventoon voert. Uitzetten helpt.”

Reactie op het verhaal over het Kerstdiner:
“Trouwens, ruim 1000 reacties in ruim een jaar tijd zijn er gemiddeld slechts 3 op een dag. Daar heb ik echt geen hele dag voor nodig.
Naar de WC gaan doe ik vaker, om maar iets te noemen.
En een slimme jongen maakt hier een inkoppertje van ;)”

Kijkt u eigenlijk vooral op nrc.nl?
“Voornamelijk wel. Thuis lazen wij nog de ‘katholieke’ Volkskrant, maar die vond ik zo links. Zodra ik het huis uit ging heb ik verschillende kranten geprobeerd als Trouw en het AD, ook wel aardig maar daar staat zo weinig in. Uiteindelijk voel ik me toch het meest thuis bij het liberale NRC. De sfeer is er opener, ik heb het gevoel dat er veranderingen kunnen plaatsvinden. En ik vind ook dat Vandermeersch goed bezig is hoor.”

Uw opmerkingen zijn doorgaans positief of op z’n minst opbouwend kritisch.
“Ik ben iemand die als ie een rotdag heeft gehad, eerder een ander gaat troosten of opbeuren met een grapje. Andersom geef ik ook een welgemeende ‘like’ voor een reactie die mij spontaan in de lach doet schieten. Er zijn echter altijd mensen die komen om de boel expres af te zeiken. Soms heb ik wel zoiets van moet dat nu? Maar ik heb niet altijd zin om nog te reageren, ik wil namelijk niet preken. Je hoopt dan dat in een discussie een soort zelfreinigend proces optreedt, maar dat is lang niet altijd zo. Dat is jammer, want ‘de goeien’ stoppen er dan vaak mee. En er komt altijd weer een nieuwe bunch zeikerds.”

Reageert op een andere reaguurder onder een artikel over Armstrong:
“Ach gut, jij bent het weer, die eikel die telkens weer met de Libelle en de Privé aan komt zetten als het om vrouwen met een eigen mening en een ruime levenservaring gaat en dan hatelijke opmerking begint te spuien in de trant van ‘wat is er mis met jou(w)’.
Om het vriendelijk en dichterlijk te zeggen : What’s in a name? A rose by any other name would still smell the same” Shakespeare dus en Netelroos in dit geval. Ik krijg er hooguit jeuk van :)”

Heeft u nooit genoeg van al die negativo’s?
“Sommige reaguurders komen nog van onder de ‘ikjes’ vandaan. Er was een tijd dat je daarop kon reageren, maar dat werd al snel een te dolle boel, kwetsend en dus werd het op een gegeven moment afgesloten. Dat vond ik heel jammer, maar de site had daar groot gelijk in. Reacties moeten wel binnen bepaalde grenzen blijven. Er zaten en er zitten nu eenmaal mensen bij die met opzet komen om grof te zijn, van die verongelijkte mensen die de boot hebben gemist. Ik weet het vrijwel onmiddellijk als het reaguurders zijn die bij andere sites vandaan komen. Van een site voor afgewezen ikjes en ex-Volkskrantbloggers bijvoorbeeld. Daar maakten mensen elkaar ook voornamelijk af en soms doen ze maar weer even een uitval naar het NRC onder diverse schuilnamen.”

Als reactie op artikel Internationaal leger Britneyfans bedreigt Nederlandse columniste:
“Ik vroeg je van wie dat moest niet waarom.
Verder een prachtig staaltje Gogo-bashing hier.Ik meende wat ik zei. Deze ‘columniste’ pretendeert grof te ‘moeten’ zijn omdat ze zo begaan is met het tragische lot van Britney Spears. Kan ook anders, denk ik dan, en met minder denigrerende opmerkingen en minder en plein publique als je werkelijk begaan bent met je medemens.Ook al dat moeten dus.”

“Vroeger had je de ingezonden brievenschrijvers bij de krant, tjongejonge daar wilde je niet bijhoren. Die ingezonden brieven las ik altijd als eerst, kon je je wild om lachen. De reacties op sites en fora zijn daar misschien wel een opvolger van. En eigenlijk is het ook wel een beetje eigen aan reageerders, ze moeten iets kwijt en weten soms niet eens wat. Dan is het natuurlijk vervelend als iemand je domweg neersabelt. Dat geldt niet alleen voor jullie als redacteuren, maar ook voor mij als reageerder. Maar toch moet je daar mee om leren gaan als je een beetje bij de tijd wilt blijven en niet wilt verzuren in het buurthuis met bingo en Frans Bauer, zeg ik altijd maar.”

“Zo, wat heb ik veel gepraat hè! Heb je nu genoeg? Doe de groeten aan Keessie!”

    • Anouk Eigenraam