Opinie

    • Youp van 't Hek

Wat moet ik?

Soms is het leven te vrolijk: in Hilversum is burgemeester Pieter Broertjes in de problemen gekomen omdat hij bij Han Peekel een lintje heeft opgespeld. Dat had niet gemogen omdat Peekel ooit de Belastingdienst heeft genaaid en daarvoor toentertijd een taakstraf heeft gekregen. Je mag hopen dat de heer Peekel als boetedoening bomen heeft gerooid en geen bejaarden moest voeren. Want je zal als schemeroudje vlak voor je dood opeens de heer Peekel met een lepel vieze vla op je af zien komen. Dan mag je je toch oprecht afvragen waar je dat aan hebt verdiend.

Wel grappig dat we die Peekel eigenlijk alleen maar kennen van zijn programma Wordt Vervolgd. Goeie titel. Waarom krijgt zo’n stripfiguur eigenlijk een lintje? Hoewel? Prins Bernhard viel ondanks zijn criminele verleden om van de onderscheidingen. Pieter Broertjes was trouwens een van de laatste vrienden die de oude Bernhard vlak voor zijn dood bezocht en de schuinsmarcheerder nog een laatste door hem verwekte dochter ontfutselde. Jeroen Krabbé moest stikjaloers toekijken.

Over schemeroudjes gesproken. Tweede Kerstdag wandelde ik rond borreltijd over de doodstille gang van een Amsterdams bejaardentehuis. In de deuropening van een verder totaal donkere kamer stond een beetje ontredderd oudje dat aan mij vroeg: „Wat moet ik?”

Ik vond dit een grandioze vraag waar ik niet zomaar een antwoord op had. Wat moet ik? Ze keek me geheimzinnig aan.

Ik zei dat ik het niet wist, liep met haar haar kamer in, zette de televisie aan en zag dat er geschaatst werd. Dat verbaasde mij niet want altijd als ik de tv aanzet wordt er geschaatst. Het oudje vond die schaatspakken mooi van kleur en wilde er wel naar blijven kijken. Ik knipte wat schemerlampjes aan en vroeg of ik verder nog iets voor haar kon betekenen. Ze beantwoordde mijn vraag met wederom dezelfde vraag: „Wat moet ik?”

Ik dacht aan haar familie die zich nu ergens zonder haar voorbereidde op een verplicht kerstdiner en niemand aan die tafel zou straks deze redelijk essentiële vraag durven stellen. Misschien hadden ze juist daarom dit omaatje wel aan die tafel moeten zetten. Alleen maar om deze ene wonderschone vraag: Wat moet ik?

Zonder ooit het antwoord te hebben gekregen vraag ik me dit al vanaf mijn vierde af: Wat moet ik? Ik sla me desalniettemin met verve en zonder Prozac door dit zinloze bestaan en vermaak me ondertussen prima. Vooral als ik een paus als aanvoerder van duizenden kinderverkrachters rare uitspraken over homo’s hoor doen en andere hysterische idioten zich daar weer aan zie ergeren. Of toen ik vorige week zag hoe gezellig en straalbezopen de Twentse kermis rond het Glazen Huis was. Een gezellig Babysterftefeestje. Of als ik lees dat Lionel Messi niet tevreden is over 2012. Of als ik denk aan dat kleine lintje op die kolossale Peekel. Wat moet ik?

Eerste Kerstdag was ik heel even zielsgelukkig. Ik zat in Carré bij het Kerstcircus en genoot met overvolle teugen van de magistrale clown David Larible, die een prachtige act had met door hem gekozen mensen uit het publiek. In de pauze hoorde ik dat hij twee dagen eerder Willem Holleeder uit de massa geplukt had. Willem werkte vrolijk mee. De Italiaan Larible had geen idee waarom het theater zo joelde. Willem werd als een popster door het volk toegejuicht. Dat zegt iets over het volk. Een paar uur daarvoor zat de koningin in haar loge bij dezelfde voorstelling. Jammer dat ze dit niet mee mocht maken. Als iemand om de onzin van het bestaan kan lachen is het onze eigen Trix. Hoewel? Zij was een van de beste vriendinnen van Freddy Heineken!

Wat moet ik? Prachtige vraag van een met Kerst in de steek gelaten oudje op een lege gang in een Amsterdams bejaardentehuis. Zal hem zeker nog eens stellen als op oudejaarsavond tijdens het afsteken van het vuurwerk de hand van een van mijn buren mijn tuin in vliegt. Of een lintje. Wat moet ik?

    • Youp van 't Hek