Dr. Plaisier doet zielig. Religie en geloof zijn privéaangelegenheden

Door seculieren zwart te maken, laat dr. Plaisier zich in ‘Christelijke resten opgeruimd’ (NRC Handelsblad, 24 december) van zijn slechte kant zien. Wat seculieren willen, is een scheiding van kerk en staat; religie en geloof zijn een private aangelegenheid. Niet meer, niet minder. Seculieren kunnen dus best gelovig zijn, en in een seculier land als Frankrijk worden gelovigen niet vervolgd, gemarginaliseerd of anderszins tegengewerkt. In seculiere landen is er geloofsvrijheid en vrijheid van onderwijs. Christenen komen er dus niets tekort, maar genieten ook geen extra privileges. Dat past niet in het secularisme.

Dat weet dr. Plaisier ook allemaal, maar het past kennelijk niet in zijn straatje van zelfbescherming en behoudzucht. Daarom doet hij zielig met onjuiste uitspraken, zoals de veronderstelde wens van het secularisme om alle christelijke resten op te ruimen. In de voorbeelden bedient hij zich van overdrijving, intolerantie en misleiding.

Natuurlijk, er zijn seculieren die te ver gaan in hun beginselen, maar dat geldt ook voor christenen. Plaisiers uitnodiging aan seculieren om het gesprek aan te gaan, heeft door zijn intolerantie weinig kans van slagen. Deze seculier zou zich in elk geval wel twee keer bedenken.

Steven Weijenborg

Wageningen

Hoogstens wordt het evenwicht hersteld

In een demagogisch betoog beklaagt dr. Plaisier zich over de secularisatie van maatschappij, wetgeving en openbare ruimte. Is hij dan vergeten hoe seculieren en ‘andersdenkenden’ nog heel recentelijk hebben geleden onder de beperkingen die vanuit christelijke dogmatiek aan hen werden opgelegd? Of mist Plaisier elk inlevingsvermogen voor het juk waaronder niet-christenen eeuwenlang hebben moeten leven? Durft hij in dit kader de seculiere beweging bekrompenheid en intolerantie te verwijten?

Nu christelijke privileges uit wet- en regelgeving worden verwijderd, wordt hoogstens het evenwicht hersteld dat lang heeft ontbroken. De samenleving is pluriform genoeg om de balans tussen de diverse geestelijke stromingen te bewaren, ook in de openbare ruimte.

Hans Schrijver

Nieuwegein

De heer Ratzinger is gevaarlijk bezig

Hoe kan ik, een homoseksueel die gruwt bij de gedachte aan gemeenschap met een vrouw, een bedreiging zijn voor heteroseksuelen (m/v) die merendeels gruwen bij de gedachte aan gemeenschap met een persoon van het eigen geslacht?

Dat God van seks tussen mannen gruwt, staat in het oudtestamentische boek Deuteronomium. Het valt op dat geen enkele christen al die leefvoorschriften in Deuteronomium kent of naleeft, maar van de homoseksueel eisen heteroseksuele christenen bij monde van een gezichtbepalende kerkvorst dat de homoseksueel niet naar zijn gevoelens leeft. Dit is de pijnlijk doorzichtige terreur van christelijke heteroseksuelen, die door een tekort aan werkelijkheidsbesef niet verdragen dat God ook anders geaarden schiep.

Hun voorman roept op anders geaarden te bestrijden. Hiermee beledigen zij God en het anders geaarde deel van zijn schepping. Wie bedreigt wie? De heer Ratzinger is gevaarlijk bezig. Hij weet dat simpele geesten met een agressieve inborst in zijn oproep een vrijbrief zullen zien om wereldwijd over te gaan tot geweld tegen anders geaarden.

Carel Scharten

Rotterdam

    • Carel Scharten
    • Hans Schrijver
    • Steven Weijenborg