Beste van het Web-awards: dit zijn de vijf beste longreads van 2012

In oktober begonnen we met een wekelijkse serie over de beste lange verhalen die op internet staan. We lazen veel, goede en minder goede artikelen, en kozen er elke zondag vier uit. Van de bijna zestig ‘longreads’ die de selectie haalden, zijn dit de vijf beste.

Met onverwacht groot gemak werd Barack Obama begin november herkozen als president. Ruim een maand later hield hij een indrukwekkende speech na de schietpartij op de Sandy Hook Elementary School in Newtown, waarbij onder meer 18 kinderen om het leven kwamen. Foto Reuters / Yuri Gripas

Vandaag starten we op nrc.nl met de Beste van het Web-awards, een terugblik op het beste van wat we het afgelopen jaar plaatsten. Als eerste de longreads: in oktober begonnen we met een wekelijkse serie over de beste lange verhalen die op internet staan. We lazen veel, goede en minder goede artikelen, en kozen er elke zondag vier uit. Van de bijna zestig ‘longreads’ die de selectie haalden, zijn dit de vijf beste.

Het begon eigenlijk in september al, met dit geweldige artikel van schrijver Michael Lewis over Obama. Wij (dat zijn internetredacteuren Lex Boon en Peter Zantingh) besloten meer van dat soort artikelen te delen met de bezoeker van nrc.nl. Goed geschreven, journalistieke, persoonlijke verhalen op internet zijn er namelijk in overvloed.

In 2013 willen we dit initiatief uitbreiden. We denken aan een eigen blog en longreads van NRC Handelsblad zelf. Maar eerst: dit zijn de vijf beste van 2012. Je kunt in de reacties achterlaten welke jouw favoriet is. Onder degenen die dat doen, wordt een van deze dvd-boxen verloot.

Zes maanden met Barack Obama

Het artikel dat gold als aanstichter van onze serie. Michael Lewis is een van de meest gevierde schrijvers van de VS op dit moment; hij schreef boeken over de Amerikaanse crisis (The Big Short) en die in Europa (Boomerang), maar ook Moneyball, waarvan de verfilming dit jaar voor zes Oscars genomineerd werd. Sinds 2009 schrijft Lewis voor het Amerikaanse maandblad Vanity Fair. Voor een artikel in dat magazine volgde hij Obama zes maanden lang.

Obama arriveert bij een campagne-evenement in North Las Vegas, Nevada, in november. Foto Reuters / Steve Marcus

Obama arriveert bij een campagne-evenement in North Las Vegas, Nevada, in november. Foto Reuters / Steve MarcusObama arriveert bij een campagne-evenement in North Las Vegas, Nevada, in november. Foto Reuters / Steve Marcus

Waarom is dit artikel zo goed? Omdat het de machtigste man op aarde in details laat zien: het hoekje van het Witte Huis waar hij het liefst zit, waarom hij alleen maar blauwe of grijze pakken draagt, hoe hij zijn speeches schrijft. Maar het is ook een zeldzaam kijkje in de kwetsbaarheid van een president. “Niets wat op mijn bureau belandt, is helemaal op te lossen”, zegt hij tegen Lewis. “Bij elke beslissing die je maakt, is de kans 30 tot 40 procent dat het niet goed uitpakt. Je moet dat omarmen. Je kunt je niet laten verlammen door het feit dat het misschien niet werkt.”

Om dat te kunnen doen, sluit Obama uit dat ook triviale, alledaagse beslissingen hem nog in de weg zitten. En daarom draagt Obama alleen maar blauwe of grijze pakken.

Obama’s Way is een van de beste longreads die we dit jaar lazen. Het is hier te vinden.

De man die 25 jaar onterecht vastzat

Texas Monthly, een maandblad dat door een op de zeven Texanen gelezen wordt, publiceerde dit najaar (verdeeld over het november- en decembernummer) het verhaal van Michael Morton, de man die 25 jaar lang onterecht vastzat voor de moord op zijn vrouw. Het is met 28.000 woorden lang, zelfs voor een longread, maar het is de tijd die je erin steekt dubbel en dwars waard, schreven we op 18 november.

Michael Morton toen hij vrijkwam. Beeld uit de aflevering van '60 Minutes' over hem.

Michael Morton toen hij vrijkwam. Beeld uit de aflevering van '60 Minutes' over hem.Michael Morton toen hij vrijkwam. Beeld uit de aflevering van '60 Minutes' over hem.

Je zit ‘erin’ zodra je begint te lezen: over een man die vanuit de gevangenis een brief schrijft aan de rechter. “Edelachtbare, ik ben onlangs in uw rechtbank veroordeeld. Mij is verteld dat u beslist of ik ooit mijn zoontje nog zie. Ik heb het echt, echt niet gedaan.” Vervolgens neemt Pamela Colloff, “die-hard believer in longform journalism”, je mee door de waanzinnige geschiedenis van Michael Morton.

Die brief schreef hij in 1987, ongeveer een half jaar nadat hij thuiskwam en daar zijn huis aantrof als een crime scene. Zijn vrouw was vermoord, in hun gezamenlijke bed, en hij was de voornaamste verdachte. Arrogantie van de autoriteiten, een serie gerechtelijke dwalingen en het nog ontbreken van dna-bewijsvoering zorgden ervoor dat Morton 25 jaar achter de tralies belandde. Vorig jaar in oktober kwam hij vrij.

The Innocent Man is een van de beste longreads die we dit jaar lazen. Het staat in twee delen online: hier deel één en hier deel twee.

Op bezoek bij de megalomane, maar kwetsbare Kim Dotcom

Het was begin dit jaar, dat Kim Dotcom plotseling bekend werd bij het grote publiek. Het algemene beeld: een excentrieke, veel te dikke, arrogante Duitser die steenrijk was geworden met Megaupload, een filesharingsite die flink bijdroeg aan het uitwisselen van films, muziek en games. Megaupload werd toen uit de lucht gehaald en de oprichters gearresteerd.

Kim Dotcom in februari van dit jaar. Foto EPA / David Rowland

Kim Dotcom in februari van dit jaar. Foto EPA / David RowlandKim Dotcom in februari van dit jaar. Foto EPA / David Rowland

Dotcom (eigenlijk Schmitz, maar hij veranderde zijn naam) kwam in februari op borgtocht vrij en keerde terug naar zijn ‘Dotcom Mansion’, een enorm landhuis in Nieuw-Zeeland. De storm rond zijn persoon ging liggen, en technologiemagazine Wired ging dit najaar bij hem langs. Het resultaat is dit geweldige artikel van schrijver Charles Graeber, dat we eind oktober lazen.

Graeber kijkt voorbij het oppervlakkige beeld dat velen hebben van Dotcom. Ja, hij is een karikatuur, een uitslover, een mafkees. Iemand die zijn gasten uren laat wachten en om kwart voor tien ‘s avonds aan het ontbijt begint. Zijn personeel weet dat hij wakker is als hij vanuit bed begint te twitteren. Maar Wired toont ook zijn kwetsbaarheid: wanneer Graeber en Dotcom het over de toekomst hebben, wijst hij mismoedig op zijn lichaam. Twee meter lang, 130 kilo zwaar. Er is van alles mis met zijn lichaam. Hij is uitgeput. En de zaak sleept maar voort.

Maar opgeven, dat niet. Dotcom blijft strijdvaardig.

Inside the Mansion—and Mind— of Kim Dotcom, the Most Wanted Man on the Net is een van de beste longreads die we dit jaar lazen. Het is hier te vinden.

Het leven van een loonslaaf in een internetwarenhuis

Mac McClelland is één van de sterverslaggevers van het linkse Amerikaanse tijdschrift Mother Jones. Na een reportage bij een bedrijf waar de orders van een internetwarenhuis bij elkaar worden geraapt en verstuurd, besluit ze voor een nieuw artikel te solliciteren voor een baantje in zo’n magazijn. Zijn de omstandigheden echt zo demoraliserend en onmenselijk als het lijkt?

Het Amazon-magazijn in Milton Keynes. Foto Reuters / Kieran Doherty

Het Amazon-magazijn in Milton Keynes. Foto Reuters / Kieran DohertyHet Amazon-magazijn in Milton Keynes. Foto Reuters / Kieran Doherty

Ja. Want na een week werken in een van de enorme, afgelegen magazijnen is McClelland gesloopt. De slecht betaalde orderpickers werken keihard, worden vernederd en mentaal gekraakt. In het stuk, dat we begin december opnamen in onze serie en dat doet denken aan Barbara Ehrenreichs Nickel and Dimed, schetst McClelland aan de hand van onwerkelijke situaties het leven in het magazijn en daarmee het leven van de working poor. Amerikanen die keihard werken, maar desondanks niet boven de armoedegrens uitkomen.

De omstandigheden in het magazijn doen denken aan de omstreden Foxconn-fabrieken in China (waar onder meer onderdelen voor de iPhone en iPad worden gemaakt) en dezelfde ongemakkelijke vraag dringt zich op. Ben je verantwoordelijk voor de erbarmelijke omstandigheden van diegene die jouw goedkope boeken op dvd’s op de post doen? Na het lezen van dit artikel klik je voortaan met een iets ander gevoel op ‘place order’.

I Was a Warehouse Wage Slave is een van de beste longreads die we dit jaar lazen. Het is hier te vinden.

Drie jongens, anderhalve maand op zee

Nog ééntje: ook dit verhaal, over drie vrienden die na een dronken zelfoverschatting 51 dagen op de oceaan moeten zien te overleven, werd op de redactie door meerderen genoemd als een van de beste verhalen van het jaar. We namen het begin november op in de serie.

Tokelau, een territorium van Nieuw Zeeland waar de drie jongens vandaan vertrokken. Foto Wikipedia / CloudSurfer

Tokelau, een territorium van Nieuw Zeeland waar de drie jongens vandaan vertrokken. Foto Wikipedia / CloudSurferTokelau, een territorium van Nieuw Zeeland waar de drie jongens vandaan vertrokken. Foto Wikipedia / CloudSurfer

Waarom is dit verhaal zo goed? Ten eerste omdat wat de jongens overkomt zo bijzonder is. Het eindeloze water opgestuurd door jeugdige overmoedigheid en drank, om daar anderhalve maand rond te dobberen. Journalist Michael Finkel (die tien jaar geleden werd ontslagen bij The New York Times, maar terugkwam en nu voor GQ, Esquire, Outside en Rolling Stone schrijft) schreef het op zoals het trio het beleefd moet hebben: langzaam wordt het spannende avontuur ingewisseld voor een levensgevaarlijke tocht. De jongens worden ziek, er ligt er een dagenlang op de bodem van de boot zonder te praten. Ze bedreigen elkaar met de dood. Slechts zelden is er een opleving, bijvoorbeeld als ze een vogel vangen, hem de nek omdraaien en helemaal opeten.

Na 51 dagen worden ze gevonden, op het randje van de dood.

Here Be Monsters is een van de beste longreads die we dit jaar lazen. Het is hier te vinden.

Wat is de beste longread van 2012? Je kunt jouw favoriet in de reacties noemen. Onder degenen die dat doen, wordt een van deze vijf dvd-boxen verloot.