Baby brult als een leeuw

Foto's Reuters

Er zijn twee geluiden waarvan (bijna) iedereen recht overeind gaat zitten: het gebrul van een leeuw en het gehuil van een baby. En dat terwijl er haast geen groter contrast mogelijk lijkt dan tussen het machteloze hoge geschrei van een pasgeborene en het diepe gebrul van de koning der dieren die wil imponeren. Toch is er ook een overeenkomst: die zit in de onregelmatige snelheid waarmee de stembanden van baby’s en leeuwen trillen. Dat schreef Ingo Titze, directeur van het National Center for Voice and Speech van de universiteit van Iowa vorige maand in vakblad Physics World.

Eerst de verschillen. De stembanden van leeuwen zijn 2,5 tot 3 centimeter lang, drie keer zo lang als die van een volwassen mens, tien keer zo lang als die van een baby. Dat is ideaal om lage klanken voort te brengen, zoals lange pianosnaren ook doen. Leeuwen produceren tonen van ongeveer 100 Hz. Hun stembanden hangen bovendien parallel en vrij dicht bij elkaar zodat ze zonder al te veel moeite (bij eenzelfde druk in de longen als een mens) toch lawaai van 114 decibel, op een afstand van een meter, kunnen maken. Dat is twintig keer een grasmaaier, ook op een meter afstand.

De overeenkomst is dat leeuwen en baby’s amper vocale ligamenten hebben, dunne stroken met collageenvezels die helpen bij het spannen van de stembanden. Bij baby’s zijn ze nog niet ontwikkeld. Bij leeuwen ontbreken ze . Dat maakt hun stembanden wat slappig en het geluid dat ze voortbrengen onregelmatig en ruw. Bij volwassen mensen kan trouwens ook zulk gruizig geluid ontstaan: als ze in woede of angst de spieren in hun strottehoofd te strak aanspannen. Juist die ruwheid schudt toehoorders ‘wakker’.

    • Margriet van der Heijden