Ankie kreeg steun

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Ankie Leepel (65), gepensioneerd human resource medewerker bij Fortis Bank, zat in de winter van 1956 met haar pop in de portiek van haar huis op het Notenplein 70 in Den Haag.

„Twee jaar eerder waren wij vanuit Indië met de boot naar Nederland gekomen. Na aankomst in Amsterdam kwamen mijn twee oudere zussen, mijn oma, mijn moeder en ik in een opvangcentrum in het Limburgse Houthem terecht. Al snel stierf oma. Mijn moeder solliciteerde succesvol bij het Rijksinkoopbureau in Den Haag. Als weduwe moest zij de kost verdienen. Haar eerste man was in 1942 omgekomen bij de aanleg van de Birma-spoorlijn. Mijn vader, haar tweede man, had ook in een Jappenkamp gezeten en stierf in 1950 door medicijnvergiftiging. Voor het Notenplein woonden we in Scheveningen. Mijn moeder betaalde veel geld voor de overname van meubels. Met de verhuizing bleek alleen oude troep te zijn achtergelaten. Van zorgen merkte ik weinig. Het Notenplein was een verademing. Op school in Scheveningen deden ze dingen die ik niet begreep. Bij juffrouw Abels op de Catharina van Rennesschool in de Vlierboomstraat voelde ik me thuis. Ze was Indisch, stelde me op mijn gemak. Door het werk van moeder was ik vaak alleen. Daar had ik geen moeite mee. Ik kon mezelf goed vermaken; verzon hele verhalen, zoals moeder dat deed als we door het bos liepen. Overal zag zij kabouters en elfjes. Mijn verhalen deelde ik met Rosebud, mijn pop, vernoemd naar de merknaam achterop. Ik kreeg Rosebud op de boot vanuit Indië. Ze ging overal mee naar toe. Ook nadat haar hoofdje was gebarsten door een val achter de kamferkist in de woonkamer. Later kreeg ik mooiere poppen, van Schildpad, maar alleen de naam Rosebud herinner ik me. Rosebud gaf me steun. We gingen samen op stap. Met limonade naar het park en dan picknicken. Of tutten met kleertjes die een tante maakte. In het portiek zaten we op de trap. Soms kaatste ik ballen tegen de muur. Er woonden alleen oudere mensen. Daar gebeurde geen gekke dingen.”

U kunt zelf ook een foto insturen. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ gemaakt wordt. Stuur aan: opnieuweenfoto@gmail.com

    • Arthur van den Boogaard