Zonneboiler of melkkoe?

Domheid is mijn sterkste punt. Deze zelfspot leerde ik van Matthijs van Boxsel, onze nationale domgeer. De echte domheid herkent zichzelf niet. De domme is immers te onnozel om dat zelf te beseffen. ‘Zalig zijn de armen van geest.’

Hoe ík mijn domdaad ontdekte?

In de trein ontmoette ik een ingenieur van de Nuon. Ik vertelde hem dat ik bijna twintig jaar een zonneboiler had en er inmiddels 14 euro per maand voor betaalde.

‘Opzeggen, die is al láng afbetaald!’

Dus belde ik de Energiewacht BV, op wiens rekening ik maandelijks automatisch mijn ‘HUUR BOILER, *INCL 0% BTW*’ stortte. Mijn huurcontract bleek onbeperkt geldig, maar opzegbaar, en ik kon de zonneboiler voor 50 euro meteen kopen!

Was mijn zonneboiler dan inmiddels een melkkoe geworden voor de Energiewacht, die voor de Essent mijn huur int? Ik vroeg een kopie van mijn huurcontract. De Energiewacht schreef: „Helaas te moeten mededelen het huurcontract in ons archief niet te kunnen achterhalen. Juridisch staat vast dat er sprake is van een wederzijdse overeenkomst als er jarenlang is/wordt betaald voor de huur van een toestel. U heeft niet betaald voor het toestel. Het is uw tekortkoming het contract niet eerder te ontbinden. Na de beëindiging van de huurperiode is het toestel zelfs door de Energiewacht opeisbaar.”

Hoe dit te duiden?

Als gevolg van ‘privatisering’? De zonneboiler werd nog geplaatst door een ‘nutsbedrijf’: het Energiebedrijf Groningen en Drenthe, de EGD. Als voorbeeld van ‘hoe groter de firma, hoe kleiner haar geweten’? De EGD is inmiddels opgegaan in het commerciële Essent, dat fuseerde met de Duitse gigant RWE.

Als geval van ‘verneuk de massa, grijp de kassa’? Want dát werd de tijdgeest.

Essent, die zich afficheert als ‘uw betrouwbare energieleverancier’, levert elektriciteit en gas, en wil dat natuurlijk maximaliseren. Toen er in 1991 zonnecollectoren op mijn schuine zuidelijke dak kwamen en de zonneboiler (een warmwatervoorraadvat) werd geplaatst, wilde de installateur dat vat zelfs naverwarmen met náchtstroom! Maar ik vroeg en kreeg daarvoor in de plaats een zonnegeiser, om zo mijn gasverbruik en CO2-uitstoot nog verder te minimaliseren.

De aanschaf en installatie van de zonneboiler kostte mij indertijd zo’n vijfduizend gulden en werd zelfs deels gesubsidieerd. Mijn energieleverancier had al ongeveer het dúbbele van dat bedrag aan ‘huur’ ontvangen, maar bleef gretig ‘huur’ toucheren. En dat terwijl het natuurlijk om een maandelijkse afbetaling ging en niet om ‘huur’!

Kortom de overheid en vooral ikzelf hadden in de zonneboiler geïnvesteerd, en de energiefirma ging en gaat er met de ‘huur’, dat wil zeggen de winst vandoor. De zonneboiler is nu eindelijk van mij (ik mocht de afbetaalde boiler nota bene houden!), al had dat veel eerder gekund. Maar ja, ‘huur’ is een ‘brengschuld’, vandaar. De term ‘huur’ had en heeft mij jarenlang op het verkeerde been gezet! Ik heb nu natuurlijk een andere energieleverancier.

Jammer dat domheid een post hoc fenomeen is: als je je domdaad dóór hebt, is het te laat.

Ik ben benieuwd hoeveel zonneboilerbezitters na het lezen van bovenstaand feitenrelaas ook de ‘huur’ gaan opzeggen van een zonneboiler die ze allang hebben afbetaald! En of alle gederfde huurinkomsten dan zonder meer op mij verhaald gaan worden.

Is dit nou klimaatbeleid anno nu? Jegens iemand die, na een aanbetaling, bijna twintig jaar lang trouw doorbetaalde voor een installatie (collectoren, vat + geiser), die overigens geheel in Nederland werd gemaakt en het ook na ruim twintig jaar nog uitstekend doet, tot op de dag van vandaag.

Een eenmalige bijdrage van Pek van Andel, wetenschapsfilosoof.

    • Pek van Andel