Conference Laura van Dolron waaiert vele kanten op

Oudejaarsconference, Laura van Dolron. Gezien: 27/12 NT, Den Haag. Tournee t/m 11/1. Nationaletoneel.nl

Een oudejaarsconference is Oudejaarsconference niet. Laura van Dolron zegt het expliciet: ze wenst haar toehoorders niet te behagen met grapjes over 2012. „Ik wil jullie laten zien wie ik echt ben”, luidt haar alternatief. Maar wat is dat dan?

Wim Kan is haar spookbeeld, aldus de eigenzinnige theatermaakster die artist in residence is bij het Nationale Toneel. In zijn dagboeken is Kan een summum van zwaarmoedigheid, maar guitig op het toneel. Had hij zijn masker maar eens laten vallen, vindt Van Dolron, en had hij maar eens eerlijk gezegd hoe bang hij was voor zijn publiek – dat zou hem veel interessanter hebben gemaakt. En dan zou zij ook niet zo’n medelijden met hem hebben gehad. Zelf zegt ze veel meer te hechten aan haar „fuckin’ eerlijkheid” en dat wenst ze ook haar publiek toe: nooit meer een rol spelen, niet vast blijven zitten in een verkeerd idee van jezelf, geen bedrog toestaan, altijd zijn wie je bent.

De vraag is alleen hoe zo’n nogal clichématig pleidooi voor oprechtheid zich verhoudt tot een theateroptreden. Laura van Dolron speelt de Publikumsbeschimpfung waarmee haar optreden begint, en ze speelt ook de poëtische passages over liefde en mededogen waarmee ze later een lievere toon tracht aan te slaan. Dat spreekt vanzelf, dit is een voorstelling, dit is een tekst die ze uit haar hoofd heeft geleerd.

Haar nogal aarzelend gepresenteerde monoloog waaiert intussen veel kanten uit. Soms gaat het opeens over haar kinderwens, en ook suggereert ze een crisis in haar privéleven waar ze het verder niet over wil hebben. En als ze het colbertje van haar oudejaarsavondsmoking uittrekt, mompelt ze dat we daarin geen artistieke betekenis moeten zien – ze heeft het gewoon warm.

Maar alles bij elkaar blijft toch onduidelijk wat haar nu eigenlijk voor ogen stond toen ze Oudejaarsconference maakte. En als alternatief voor een oudejaarsconference heeft dit optreden ook weinig te beduiden.

    • Henk van Gelder