Stoner

Het maken van lijstjes is een best wel kinderachtige aangelegenheid omdat 1. het één niet met het ander valt te vergelijken. 2. smaken verschillen. 3. een lijstje ook maar een rijtje is binnen de grenzen van wat of wie je kent. 4. mensen die lijstjes maken vaak irritante neurotische mensen zijn die fanatiek bij hun standpunt blijven en waar geen discussie mee mogelijk is. En toch zijn lijstjes fantastisch. Lang leve het overzicht en thank God dat het weer december is, de maand die zo ongeveer draait om de lijstjes.

Ik lees alle lijstjes die er te vinden zijn alsof ik ze opeet: snel en gulzig. Als ik het met de lijst eens ben wil ik de persoon die er verantwoordelijk voor is voor mezelf hebben, ik zie in bepaalde lijsten de hand mijn potentiële vrienden, af en toe zelfs op die wijze dat ik me lichamelijk aangetrokken voel tot de opsommer van het beste. (Het kan zo makkelijk zijn) Als de lijst een belachelijk rijtje is dat getuigt van een infantiele smaak, schreeuw ik tegen het lijstje, ook al weet ik dat geen mens me kan horen en dat het bovendien niemand iets uitmaakt. Het is een mening bovenop een mening, behoorlijk vermoeiend. Kortom: binnen een korte tijd verander ik ook in een irritant neurotisch fanatiek mens waarmee geen discussie mogelijk is. Kinderachtig, inderdaad. U zit vast ook niet te wachten op mijn persoonlijke favorieten van het jaar. Van mijn moeder mag ik niet zeggen dat niemand op me zit te wachten. Ze zegt: “Als je denkt dat er niemand op je zit te wachten zit er ook niemand op je te wachten, dat is de hele truc.”

Dus praat ik u vandaag bij over mijn favoriete boek van het jaar, met het risico dat het geen enkele zin heeft, al ga ik daar uiteraard niet vanuit. Want het allerbeste boek dat in 2012 uitkwam, een meesterwerk dat eindelijk echt eens de titel meesterwerk verdient (in tegenstelling tot veel boeken waarop loze aanbevelingen van collega schrijvers en vage bekenden staan) is: STONER van John Williams. Mijn God, wat een boek! Het maakt alle lijstjes overbodig en laat de andere boeken ver (ver!) achter zich. Mocht u het met mij oneens zijn; jammer voor u. Mocht u het met mij eens zijn; u weet mij te vinden. O, en fijne kerstdagen voor allemaal. Dat dan weer wel.