Kijk en kies: deze nieuwe films kun je gaan zien in de kerstvakantie

Home Alone is weer op televisie, voor het vertrouwde kerstgevoel. Maar ook een andere traditie zet zich voort: de laatste weken van het jaar bulkt het in de bioscoop van de net uitgebrachte opties. Wat te doen? Deze bescheiden gids helpt je verder.

Firstshowing.net maakte al een handig lijstje, maar voor Nederland gaat deze niet helemaal op. Daarnaast zijn er enkele Nederlandse producties uitgekomen. Reden genoeg voor een eigen lijst, kort voorzien van het oordeel van NRC-filmrecensenten.

De Baby - documentaire over een bijzonder oorlogsverleden

Anneke Kohnke is nu zeventig jaar. Ze werd na de oorlog door een oom en tante in Amerika opgevoed. Pas toen haar oorlogspleegbroer vijf jaar geleden contact zocht, daalde zij, met aanvankelijke schroom en tegenzin, af in een verleden dat te diep was om zich er nog iets van te herinneren.

Dana Linssen over de documentaire:

“In dat verleden lagen geheimen begraven waarvan je je kunt afvragen of je ze zelf zou willen weten. Deborah van Dam registreert dat sober en terughoudend. Dat moet ook wel, want wat er allemaal boven water komt, is te schokkend en complex om met grote woorden en gebaren recht te doen. Het is een verhaal over de vraag wie we zijn. Onze herinneringen, emoties en geschiedenissen. En als die niet blijken te kloppen.”

Het Bombardement - ‘het scenario nekt de film’

Meer oorlogsverleden komt aan bod in deze speelfilm. Raymond van den Boogaard is er duidelijk over, dit is geen aanrader:

“Zeker verdient het bombardement van 1940 het aan de Nederlandse collectieve vergetelheid te worden ontrukt. Het bombardement van 2012 daarentegen moesten we maar zo snel mogelijk vergeten. De historische gebeurtenis blijkt gereduceerd tot decor voor de ontknoping van een slecht verhaal.

De vrouwelijke hoofdrolspeler Roos van Erkel is bepaald een ontdekking en zanger Jan Smit heeft bij zijn filmdebuut niets om zich voor te schamen. Het scenario nekt de film. De makers hebben de historische gebeurtenis willen ophangen aan een liefdesgeschiedenis, een beetje in de stijl van Titanic.”

The Hobbit - Peter Jackson is terug

Niet onverdeeld laaiend enthousiast, maar toch is Coen van Zwol overtuigd door het langverwachte nieuwe werk van Peter Jackson:

“Fraaie creaturen, maar toch wordt het pas in het laatste uur opwindend, als Peter Jackson de remmen losgooit en opnieuw bewijst dat hij op het punt van spektakel iedereen, ook James Cameron of Steven Spielberg, achter zich laat. Een onderaardse achtervolging door een adembenemend gedetailleerde aardmannetjesstad van bruggen en steigers munt uit in dynamiek en helderheid. Na zo’n achtbaanrit kan je alleen roepen: nog een keer, nog een keer! Zo bereikt Jackson toch zijn doel.”

Searching for Sugar Man - de man die niet wist dat hij een superster was

Deze documentaire ontving de publieksprijs op IDFA. De Amerikaanse singer-songwriter Rodriguez maakte twee albums aan het begin van de jaren zeventig en raakte in de vergetelheid. Maar ondertussen groeide hij in die jaren uit tot een superster in Zuid-Afrika. De artiest wist van niks. Pas halverwege de jaren negentig slaagden enkele muziekfanaten erin hem op te sporen. Hij kwam naar Zuid-Afrika stond ineens in een hal voor duizenden mensen te spelen. En dat krijgen we te zien.

Peter de Bruijn schrijft dat dat het ontroerende hoogtepunt van de film is:

“De film had misschien dieper kunnen graven. Waarom was het juist de hispanic Rodriguez die een icoon werd voor jonge witte Afrikanen, terwijl diezelfde etnische achtergrond het voor hem zo moeilijk maakte een publiek te vinden in de VS? Searching For Sugar Man richt zich vrijwel alleen op zijn levensverhaal. Dat is inderdaad al sterk genoeg.”

http://youtu.be/OflpordzhTQ

West Side Story - restauratie van een tijdloze film

André Waardenburg noemt de gerestaureerde versie van deze klassieker de moeite waard, het is nu eenmaal een tijdloos verhaal, om veel verschillende redenen:

“De choreografie van Jerome Robbins staat dicht bij wat tegenwoordig ‘streetdance’ heet: vitaal, dynamisch, intens. Robbins creëerde een intrigerende mengvorm van ballet en moderne dans. In de schitterende openingsscène gaan de alledaagse bewegingen van de bendeleden vrijwel ongemerkt over in dans en verandert de straat voor eventjes in een podium waarop de jeugd zich laat gelden. Robbins’ choreografie van het nummer Cool kan hun energie en agressie nauwelijks in toom houden. De dans is letterlijk laag-bij-de-gronds en weerspiegelt zo hun basale emoties.”

Life Of Pi - ‘te mooi’

Deze enorme productie is eerder langsgekomen. Coen van Zwol voegt aan het eerdere commentaar toe dat de film heel knap in elkaar zit, maar eigenlijk te mooi is:

“In de verfilming visualiseert Ang Lee het nare, ‘seculiere’ verhaal niet: anders was het geen familiefilm, maar horror. Toch is het knap hoe de ambivalentie van Life of Pi ook in zijn film doorschemert. Prachtig, die zee als gladde spiegel waarin goud omrande wolken weerkaatsen. Te mooi eigenlijk, als een bidprentje. Zo nodigt Ang Lee ons uit te geloven. En fluistert ons tegelijk hetzelfde in de oren als Pi’s atheïstische vader in het begin, bij een hindoeceremonie: ‘Religie is duisternis. Laat je door die lichtjes en kleuren niet misleiden.’”

Een (deels overlappende) selectie van aanraders volgens BiosAgenda:

Filmpremières Kerstvakantie 2012 from BiosAgenda.nl on Vimeo.