Broer, donor en vader

Dante (2) heeft twee moeders. Zijn vader is ook zijn oom. „Iedereen vindt het een mooi verhaal”.

Hans-Philip, Sacha, Dante en Mira. Foto Lars van den Brink

Sacha (43) is orthopedisch schoenmaker en Mira (40) is grafisch ontwerper. Ze zijn getrouwd en ze wonen in een eengezinshuis in Diemen, vlak bij Amsterdam. Ze hebben een zoontje van twee: Dante. Hans-Philip (41), kunstenaar en manager van een winkel voor kunstschildersmaterialen, is de vader van Dante. Hij is een broer van Sacha. Hij leverde het zaad waarmee Mira zwanger werd.

Maandagavond, na het eten. De restanten van de lasagne staan op het aanrecht. Sacha neemt Dante op de arm en brengt zijn hoofdje bij het gezicht van zijn vader. „Dikke knuffel”, zegt ze. „Dikke kuffel”, zegt Dante. „Even toeien nog.”

„Stoeien”, vertaalt Sacha. „Dag papa. Dahag. Dante gaat naar bed.” Ze loopt naar boven en intussen beginnen Mira en Hans-Philip te vertellen hoe het zo gekomen is.

Mira wilde al een kind toen ze Sacha leerde kennen, twaalf en een half jaar geleden. Vijf jaar geleden wilde ze het écht. Maar liever niet van een onbekende vader. Samen hadden ze al eens aan Sacha’s broer gedacht: dan zou het kind ook genen met Sacha delen. „We nodigden Hans-Philip uit om te komen eten”, zegt Mira. „We vroegen of hij ons wilde helpen.”

„En ik zei nee”, zegt Hans-Philip. Hij lacht alsof het over een andere Hans-Philip gaat, een die niet meer bestaat. „Ik had mezelf nooit als vader gezien. En ik dacht: hoe zal dat voor dat kind zijn, een oom die ook zijn vader is.”

„Je begon wel meteen te fantaseren”, zegt Mira. „Je was ook benieuwd naar wat eruit zou komen.”

„Dat is waar”, zegt Hans-Philip. Hij laat op zijn telefoon een foto van zichzelf als kleine jongen zien en daarna een foto van Dante. „Sprekend, vind je niet?”

„Maar exact een jaar later...”, zegt Sacha, die weer beneden is.

„We waren al bezig met de donorbank...”, zegt Mira.

„En ik was met vakantie geweest...”, zegt Hans-Philip.

„... en toen wilde je het toch”, zegt Sacha. „Wat was ik blij.”

„We zijn uit eten gegaan bij Kapitein Zeppos in het Gebed Zonder End”, zegt Mira. Dat is een restaurant in het centrum van Amsterdam. „We hebben de hele avond namen zitten bedenken.”

Hans-Philip had het er op een terras in Madrid over gehad met zijn ‘ex-en-beste-vriend’ en diens ouders. Het was nogal een verhitte discussie geworden en daarna dacht hij: „Dan komt er een kindje van een anonieme donor en dan kent het zijn vader niet eens.”

Ze regelden het zelf, zonder dokter, en na acht keer proberen was Mira zwanger. De bevalling begon thuis en eindigde twee dagen later met een keizersnee in het ziekenhuis. „Daar was ik ook naartoe gegaan”, zegt Hans-Philip. „Dat hadden we afgesproken. Na de bevalling zou ik komen. En toen kreeg ik meteen de baby in mijn armen. Zat ik daar...” Hij doet alsof hij een kind wiegt. „... met die krummel in mijn armen. Wat ik voelde... dat was eh...”

„Bijna dierlijk”, zegt Mira.

„Ja”, zegt Hans-Philip. „Het was bijna dierlijk.”

„Je was verliefd”, zegt Sacha.

„Ja”, zegt Hans-Philip. „Ik had het nooit verwacht. Maar ik was verliefd.”

Sacha rende terug naar de operatiekamer, want daar lag Mira nog. Ze wist nog niet wat ze voelde of moest voelen. „Ik was”, zegt ze, „een beetje de buitenstaander. Het moest groeien.”

„Dat ging snel genoeg toen ik thuis was en nog niet zoveel kon”, zegt Mira. „Jij liep met hem rond als hij krampjes had.”

„Ja”, zegt Sacha. „Toen werd ik ook moeder.”

Ze laten het fotoboek zien dat ze van Dantes eerste dagen gemaakt hebben: Het Grote Verhaal van kleine Dante staat er op de kaft. Binnenin: een piepklein babyjongetje met vuurrode wangetjes en om hem heen drie trotse ouders.

Als mensen vragen wie de vader van Dante is en wie hem heeft gebaard, dan geven ze gewoon antwoord. Zo hadden ze het van tevoren met elkaar afgesproken en zo doen ze het ook. Geen geheimen. En eigenlijk, zeggen ze, vindt iedereen het dan altijd een mooi verhaal. Nog een kind zal er trouwens niet komen. Mira vindt dat ze er te oud voor is.

Ze hadden ook afgesproken dat Hans-Philip geen taken of verplichtingen zou krijgen. Dante wordt opgevoed door zijn moeders. Ook juridisch heeft Hans-Philip geen verplichtingen. Hij heeft voor de rechtbank afstand van zijn zoon gedaan. „Het voelde tegennatuurlijk”, zegt Hans-Philip. Maar het moest: officieel kan een kind niet drie ouders hebben.

Hij ziet zijn zoon nu eens per week bij Sacha en Mira. Vrienden vragen hem wel eens of hij geen grotere rol zou willen hebben. Dante zou ook eens bij hem moeten logeren. „Ze zeggen dat ik anders heel veel mis.” Hij kijkt vragend naar Sacha en Mira. „Vinden jullie dat ik dat moet willen?”

„Nee hoor”, zegt Mira. „Maar Dante zal het over een tijdje wel aan je vragen. Papa, mag ik bij jou slapen?”

Hans-Philip kijkt vertederd.

„Nu vind je het misschien nog een beetje eng”, zegt Mira. „Maar als hij wat groter is en goed kan praten...”

„Misschien”, zegt Hans-Philip, „ga ik een keer vragen of Dante met me mee naar Parijs mag. Eén nachtje. De volgende dag weer terug. Als hij een jaar of zestien is.”

„Dan pas?” zegt Mira. „Ik dacht: als hij zeven is. Als hij zestien is...” Ze lacht. „... dat wil hij misschien wel bij jou wónen. Zal je zien. Dan hebben wij hier regels en bij jou mag dan alles. Ik ga bij papa wonen!”

„Geweldig!”, zegt Hans-Philip. „Maar bij mij zijn er dan ook regels. ‘Nee Dante, geen bier.’

Sacha lacht ook, maar ze zegt niet zoveel. Is ze wel eens jaloers?

„Nee”, zegt ze. „Ik heb altijd heel veel van Hans-Philip gehouden. Ik vertrouw hem volkomen.”

Hans-Philip knikt. „ Ik zou eerder mezelf wegcijferen dan dat ik iets tegen jou in zou doen.”

Sacha: „Van alles wat er lastig kan zijn in het leven – dit dus niet.”