De gewetensbezwaren van een drone-piloot (en drie andere longreads)

“Hey, what motherfucker is going to die today?” Foto EPA

Nrc.nl maakt iedere zondag een selectie van de beste longreads, lange artikelen die op internet staan. Deze week lazen we onder meer over het leven van een drone-piloot en over Trigger, de gitaar van countrylegende Willy Nelson.

Met één druk op de knop sterft er iemand in Afghanistan


Hij wist dat hij moest stoppen toen hij zichzelf bij aanvang van zijn dienst hoorde zeggen: “Hey, what motherfucker is going to die today?”. Vijf jaar lang was Brandon Bryant een drone-piloot bij de Amerikaanse luchtmacht. Als hij op een knopje drukte in de Verenigde Staten, ging er aan de andere kant van de wereld iemand dood.

Vanuit een container zonder ramen in New Mexico stuurde Bryant onbemande vliegtuigjes aan die verkenning-, observatie- en vechtmissies uitvoerden in Irak en Afghanistan. Een van de paradoxen: hoewel hij op tienduizenden kilometers afstand zat, leerde hij zijn vijand door en door kennen. Op zijn beeldscherm observeerde hij verdachte personen soms wekenlang - tot hij de opdracht kreeg om te schieten.

“When it got dark, Bryant switched to the infrared camera. Many Afghans sleep on the roof in the summer, because of the heat. “I saw them having sex with their wives. It’s two infrared spots becoming one,” he recalls.

He observed people for weeks, including Taliban fighters hiding weapons, and people who were on lists because the military, the intelligence agencies or local informants knew something about them.

“I got to know them. Until someone higher up in the chain of command gave me the order to shoot.”

Bryant doodde op die manier tientallen mensen en raakte langzaam losgekoppeld van de realiteit en maatschappij. Als hij de slaap al wist te vatten droomde hij in infrarood. Vechten met drones. Het lijkt een comfortabele manier van oorlog voeren, maar eindigt voor Bryant met een posttraumatisch stressstoornis.

Lees het hele verhaal van Nicola Abé bij Spiegel Online (3.566 woorden).

Willy Nelson kan niet zonder zijn gitaar Trigger


Toen zijn huis afbrandde had hij eigenlijk nog maar één ding over. De gitaar - een Martin N-20 met serienummer 242830 - die hij vlak daarvoor via de telefoon had gekocht. Duizenden optredens en meer dan een miljoen speelminuten later gebruikt hij hem nog steeds. De Amerikaanse countryzanger Willy Nelson (79) is niet van plan om ooit nog op een andere gitaar dan zijn iconische ‘Trigger’ te spelen.

Texas Monthly heeft zesduizend prachtige woorden over de relatie tussen een man en zijn gitaar. Een relatie die alleen bedreigd wordt door het wegrottende houtwerk. Hoelang houdt Trigger het nog vol?

“Forty-three years later—after some 10,000 shows, recording sessions, jam sessions, songwriting sessions, and guitar pulls, most taking place amid a haze of tobacco and reefer smoke and carried out with a particular brand of string-pounding, neck-throttling violence—the guitar looks like hell. The frets are so worn it’s a wonder any tone emerges at all. The face is covered in scars, cuts, and autographs scraped into the wood. Next to the bridge is a giant maw, a gaping hole that looks like it was created by someone swinging a hammer.”

Lees het hele verhaal van Michael Hall bij Texas Monthly (6.407 woorden).

Twee kamergenoten, een webcam, een zelfmoord

Ravi. Screenshot van ABC News
Dit verhaal is van februari 2012, toen we deze serie op nrc.nl nog niet hadden. Maar hij kwam deze week weer bovendrijven in een lijstje met de tien beste longreads van het jaar en is - inderdaad - het lezen meer dan waard.

The Story of a Suicide handelt over Dharun en Tyler, twee jongens die elkaars kamergenoot werden toen ze aan Rugters University in New Jersey gingen studeren. Dharun (zie foto hierboven) zoekt vooraf op het internet naar informatie over de jongen met wie hij een ruimte moet delen, en komt erachter dat Tyler homo is. Als ze eenmaal kamergenoten zijn, krijgt Tyler eens een man over de vloer en vraagt hij Dharun om de kamer te verlaten. Vervolgens doet die iets wat een enorm drama in gang zet.

Hij is handig met computers en heeft zijn eigen pc (met webcam) zo ingesteld dat iedereen die hem uitnodigt voor een online videogesprek, automatisch verbonden wordt. Hij loopt naar de kamer van een vriendin en belt met haar account naar zijn eigen pc. Hij ziet de twee jongens. Hij twittert erover en flikt een paar dagen later nog zoiets.

Als Tyler erachter komt dat hij bespied is, pleegt hij zelfmoord.

“According to Wei, she and Ravi ‘saw Tyler and his friend, or whoever that was—their upper body.’ She remembered that the two men were fully dressed, standing against the door. (Ravi later said that they had their shirts off.) ‘I couldn’t see any faces, and they were just what seemed to be kissing, and then, after literally two seconds, we just turned it off. And we were kind of both kind of in shock, because for me, anyway, I’ve never seen anything like that.’ Ravi told police, ‘I just felt, like, really, like, really uncomfortable and, like, almost guilty that I saw it.’”

Lees het hele verhaal van Ian Parker bij The New Yorker (12.694 woorden).

Drijven op de Mississippi, op zoek naar het zwerversbestaan


Vroeger droomde Matthew Power al van het zwerversbestaan. Zonder geld en zonder huis, liftend of treinhoppend de wereld door, gratis eten uit de vuilnisbakken, beetje stelen en zo nu en dan een tijdelijk baantje. Voor het echte leven als nomade bleek hij echter niet geschikt. Ondanks enkele pogingen om alles achter te laten keerde hij altijd weer terug naar de comfortabele alledaagsheid van het bestaan.

Dan krijgt hij een e-mail van Matt, een jongen die hij ooit onderweg heeft ontmoet. Of hij zin heeft om met een zelfgemaakt vlot de Mississippi af te reizen. Het verlangen om alles achter zich te laten begint weer op te spelen en hij besluit om deze kans niet te laten liggen. Maar is de neo-hobo lifestyle echt voor hem weggelegd? En is het leven op de boot, inclusief de ruzie’s en irritaties over het tempo, niet min of meer vergelijkbaar met het normale leven?

I spent hours on the front-porch swing, chain-smoking like a mental patient at the dayroom window. I learned quickly not to bring up the glacial pace of our progress toward the Gulf.

“This is my boat, and my trip, and nobody is going to tell me what to do,” Matt snapped. “If it takes two years, it takes two years. I won’t be rushed.” The paradox of Matt’s position had become clear to all but him: by building a raft to escape the strictures of society, he had made himself a property owner, and subject to the same impulses of possessiveness and control as any suburban homeowner with a mortgage and a hedge trimmer. He was as much a slave to civilization as the locked and dammed river on which we drifted, and far less likely to break loose.

Lees het hele verhaal van Matthew Power bij Harper’s Magazine (8.470 woorden).

Over deze rubriek

Op internet moeten teksten kort zijn, was jarenlang het devies. Mensen lazen namelijk geen lange artikelen van een beeldscherm; daar was het papier voor. Tegenwoordig is dat anders. Met de komst van de tablets en e-readers is van een scherm lezen aantrekkelijker geworden. Bovendien ontstonden diensten als Instapaper, Pocket (voorheen Read It Later) en Klip.me, waarmee je een artikel van een website kunt bewaren om later te lezen - en belangrijker: in een aantrekkelijke opmaak. Daarom selecteert nrc.nl elke zondag, wanneer je er de tijd voor kan nemen, een aantal van de beste ‘longreads’.

Zelf een mooie longread gelezen? Geef je tip in de comments.