Met één druk op de knop sterft er iemand in Afghanistan

“Hey, what motherfucker is going to die today?” Foto EPA

Hij wist dat hij moest stoppen toen hij zichzelf bij aanvang van zijn dienst hoorde zeggen: “Hey, what motherfucker is going to die today?”. Vijf jaar lang was Brandon Bryant een drone-piloot bij de Amerikaanse luchtmacht. Als hij op een knopje drukte in de Verenigde Staten, ging er aan de andere kant van de wereld iemand dood.

Vanuit een container zonder ramen in New Mexico stuurde Bryant onbemande vliegtuigjes aan die verkenning-, observatie- en vechtmissies uitvoerden in Irak en Afghanistan. Een van de paradoxen: hoewel hij op tienduizenden kilometers afstand zat, leerde hij zijn vijand door en door kennen. Op zijn beeldscherm observeerde hij verdachte personen soms wekenlang - tot hij de opdracht kreeg om te schieten.

“When it got dark, Bryant switched to the infrared camera. Many Afghans sleep on the roof in the summer, because of the heat. “I saw them having sex with their wives. It’s two infrared spots becoming one,” he recalls.

He observed people for weeks, including Taliban fighters hiding weapons, and people who were on lists because the military, the intelligence agencies or local informants knew something about them.

“I got to know them. Until someone higher up in the chain of command gave me the order to shoot.”

Bryant doodde op die manier tientallen mensen en raakte langzaam losgekoppeld van de realiteit en maatschappij. Als hij de slaap al wist te vatten droomde hij in infrarood. Vechten met drones. Het lijkt een comfortabele manier van oorlog voeren, maar eindigt voor Bryant met een posttraumatisch stressstoornis.

Lees het hele verhaal van Nicola Abé bij Spiegel Online (3.566 woorden).


Hij wist dat hij moest stoppen toen hij zichzelf bij aanvang van zijn dienst hoorde zeggen: “Hey, what motherfucker is going to die today?”. Vijf jaar lang was Brandon Bryant een drone-piloot bij de Amerikaanse luchtmacht. Als hij op een knopje drukte in de Verenigde Staten, ging er aan de andere kant van de wereld iemand dood.

Vanuit een container zonder ramen in New Mexico stuurde Bryant onbemande vliegtuigjes aan die verkenning-, observatie- en vechtmissies uitvoerden in Irak en Afghanistan. Een van de paradoxen: hoewel hij op tienduizenden kilometers afstand zat, leerde hij zijn vijand door en door kennen. Op zijn beeldscherm observeerde hij verdachte personen soms wekenlang - tot hij de opdracht kreeg om te schieten.

“When it got dark, Bryant switched to the infrared camera. Many Afghans sleep on the roof in the summer, because of the heat. “I saw them having sex with their wives. It’s two infrared spots becoming one,” he recalls.

He observed people for weeks, including Taliban fighters hiding weapons, and people who were on lists because the military, the intelligence agencies or local informants knew something about them.

“I got to know them. Until someone higher up in the chain of command gave me the order to shoot.”

Bryant doodde op die manier tientallen mensen en raakte langzaam losgekoppeld van de realiteit en maatschappij. Als hij de slaap al wist te vatten droomde hij in infrarood. Vechten met drones. Het lijkt een comfortabele manier van oorlog voeren, maar eindigt voor Bryant met een posttraumatisch stressstoornis.

Lees het hele verhaal van Nicola Abé bij Spiegel Online (3.566 woorden).

    • Lex Boon