Samsom bleek het aardig te doen

Geert Wilders is de klapschaats van de politieke retorica, men had The Passion misschien beter Sterren Hangen Aan Het Kruis kunnen noemen, crowdsourcing is hip voor de ideeënbus, Job Cohen liep als een toerist door zijn eigen campagne, de hooligan is een huiligan geworden, politiek en journalistiek hadden vroeger hun eigen reality distortion field, nu maken ze er samen één van het dubbele wattage, Rutte is waarschijnlijk de enige Nederlandse politicus die wel eens naar De Hondenfluisteraar kijkt, ‘uitruilen’ is een hogere vorm van kiezersbedrog, Bos en Kamp hadden last van buiten-de-box-fetisjisme, Nederland heeft geen cultuurbeleid, maar een cultuurgebouwenbeleid, Thorbecke had ongelijk, dus laten wij zijn doctrine opdoeken, de NOS is ten prooi gevallen aan verleuking en ethische erosie – ho stop! Genoeg! Je scheidt nogal wat meningen af, als columnist, in zo’n jaar.

Is het van belang of zo’n mening houdbaar is? Of is de meest consistente columnist tevens de saaiste? Dat is het bezwaar van het bundelen van columns: ze zijn een momentopname van het retorisch strijdgewoel, los van die context verliezen ze aan betekenis. Toen nagenoeg iedereen Diederik Samsom kritiseerde, omdat de PvdA niet meedeed aan de Kunduzcoalitie, een keuze waar hij pas later zijn voordeel mee zou doen, nam ik het voor hem op. Was dat uit superieur politiek inzicht of uit recalcitrantie? Ik vrees toch dat laatste, want eerlijk gezegd heb ik nooit zoveel in Samsom gezien. Te brainy, te wordy, te nerdy. De politiek leider van de PvdA moet een mensch zijn. Waarom? Tja, dat is nu eenmaal mijn mening.

Oh well, live and learn.

Jan Kuitenbrouwer is journalist, schrijver en directeur van de Taalkliniek.

    • Jan Kuitenbrouwer