Verrassend reliëf in Samuel Barber

Kon. Concertgebouworkest / M. Jansons. 19/12 Concertgebouw A’dam. Herh. 20/12, 23/12 (Bruckner)

Dirigent Mariss Jansons is een schatgraver, die telkens weer nieuwe geheimen uit een partituur weet op te diepen. Het bleek woensdag uit het populaire Adagio for Strings van Samuel Barber, dat ooit onderdeel was van een strijkkwartet maar daarvan compleet is losgezongen. Bij Jansons en zijn Concertgebouworkest werd het alles behalve een grijs gedraaide hit: door bijvoorbeeld binnen de cellogroep de streken ongelijk te laten wisselen, kreeg de beroemde melodie verrassend nieuw reliëf.

Prokofjevs Eerste vioolconcert verliep minder probleemloos. Violiste Lisa Batiashvili heeft een slanke, onthechte klank en kon engelachtig kleuren met harp en fluit. Maar het ontbreekt haar aan verschroeiende intensiteit. Tegen het stevige Scherzo was ze nauwelijks opgewassen.

De epische aanpak van Jansons werkt ideaal bij Mahler. Mendelssohns ‘Italiaanse’ symfonie was een paar jaar terug nog wat zwaarlijvig. Inmiddels weet de dirigent meer raad met de feeërieke kant van Mendelssohn, getuige de scherpe articulatie en puntige aanzetten. Toch werd het een sombere uitvoering, waarbij de finale leek toe te werken naar dat ene klarinet- en fagotmoment van vertwijfelde melancholie.