Sandifort en Vrijdag scherp in veelstemmige typetjes

Cabaret

Hulphond, door Martine Sandifort en Remko Vrijdag. Gezien: 20/12 in De Veste, Delft. Tournee t/m 3/5. Inl: humstu.nl ****

Hebben ze zichzelf nu de hele avond achter stemmetjes verstopt? Dat is de vraag die Martine Sandifort en Remko Vrijdag oproepen aan het slot van hun duovoorstelling Hulphond – en het antwoord geven ze niet. Want zo makkelijk en zwart-wit is het niet.

Sandifort en Vrijdag spelen typetjes die allemaal hun eigen geloofwaardigheid met zich meedragen. En hun eigen stemgeluid. Maar dwars door al die vermommingen heen blijven ze toptypeurs die voortdurend een spel spelen met de grenzen van hun vermaaksgenre. Hoe ver is te ver? Is het nog welvoeglijk om luidkeels te lachen om de ongearticuleerde klanken die twee doven ten beste geven tijdens een masterclass aria zingen? Misschien niet, maar tegelijk is die scène dermate dwaas dat zulke scrupules er niet meer toe doen. Sandifort en Vrijdag zijn de schaamte voorbij en sleuren ook hun publiek daarin mee.

Hulphond is een scherp gemonteerde sketchshow, geregisseerd door Gijs de Lange, waarin elke nieuwe lichtstand een nieuwe scène betekent. En soms sluiten ze wonderwel op elkaar aan. Een rap-parodie eindigt in een harmonieus stukje Brel. Een uitzinnige Bohemian Rhapsody rondt de dove masterclass af. Vrijdag en Sandifort begroeten elkaar in showbizzclichés en spelen daarna in trefwoorden twee hele mensenlevens binnen luttele minuten. Daarna gaat het verder. Een bazig wijf wenst een hulphond, maar moet verongelijkt vaststellen dat ze niet gehandicapt is. Een proleet dwingt bij een Thaise masseuse een happy end af. Twee fervente beoefenaren van automutilatie („heb jij wel eens zelfmoord gepleegd?”) hebben een verwarrende date. Het dokterspaar uit Zeg ’ns Aaa beproeft de sekstechnieken uit Vijftig tinten grijs. Enzovoorts.

Soms zingen ze ook. Zoals het schrijnende De pijn is weg van Theo Nijland en Het lachen dat we vroeger deden van Friso Wiegersma. Met hun eigen stemmen.