Sorry pap

Wat koop je in godsnaam voor een vader die zijn hele leven zoveel heeft verzameld dat er geen leeg hoekje meer in zijn studeerkamer te vinden is? Een vader die met het verstrijken van de jaren zelfs het adagium van zijn vrouw heeft overgenomen (alles mag weg!) en zodoende wel eens een stapel krantenartikelen in een vuilniszak stopt (of die zak echt de deur uitgaat is een tweede) en ieder weekend vol goede moed zijn werkkamer gaat ‘opruimen’. Een vader die zelf al op een leeftijd is gekomen dat hij zegt: “Er gaat niks meer in, alleen nog maar uit”, en hij pakt nog een vuilniszak.

Een moeder of een zus, dat is makkelijker. Vrouwen zijn altijd blij te maken met iets lekkers voor in de keuken, een goed boek of iets moois voor in de garderobe. Maar een vader? Nog een krantenabonnement? Nog een paar sokken? Nog een stropdas?

Het op zoek gaan naar een cadeau heeft iets vreemds en onbehaaglijks. Alsof je tegen de stroom inzwemt. Heel soms heb je de wind mee en vind je dan toch dat ultieme cadeau, twee kaartjes voor een Rolling Stones concert voor de ouwe man, een roman dat je moeders leven samenvat, een oude foto waarvan alleen je zus kan begrijpen waarom het meer dan een foto is. Maar het gros van de cadeaus zijn niet meer dan verplichte aardigheidjes waarop geschreven staat: “Zie, ik heb aan je gedacht. Ik heb tijd voor je uitgetrokken om dit te vinden, geld uitgegeven, ik heb het met me meegesleept, zie wat je voor mij betekent.”

Het cadeau als bezegeling van een relatie. Hoe zeldzamer, bijzonderder, duurder, origineler, hoe beter. Dit maakt het cadeau enigszins discutabel. Is het cadeau er voor het plezier van de ander, of is het een schouderklopje voor jezelf? Ha, kijk mij eens een goede dochter zijn. Het enige goede cadeau aan een vader is immers een pakketje tijd en aandacht. Je weet het, echt je weet het, en toch, daar op die sokkenafdeling, hoor je jezelf zeggen: “Welke kleur had ik vorig jaar ook alweer gekocht?”

Sorry, Pap.

    • Sophie van der Stap