'I just met a dog named Maria'

Woef Side Story is West Side Story met honden. In Ro Theaters traditionele familiespektakel wordt een straathond verliefd op een luxe teefje.

Roosendaal, 12-12-2012. Beeld uit de repetitie van "Woef side story" van het Ro Theater, regie Pieter Kramer. Foto: Leo van Velzen.

Tussen de lapjes, naaimachines en zakken bont in het kostuumatelier van het Ro Theater prijkt Fleur: een grijsbruine Afghaanse windhond. Een beauty. Maar ze is net niet mooi genoeg. Haar hoogblonde zus Marina heeft een heerlijk wapperende vacht en wint hondenshow na hondenshow. De zusjes schitteren in de traditionele familievoorstelling van het Rotterdamse Ro Theater.

Woef side story is een bonte parodie op de musical van Leonard Bernstein. Hadden in diens West Side Story de rivaliserende families uit Romeo en Julia al plaatsgemaakt voor New Yorkse gangs, bij het Ro staat de doorgefokte elite van de rashonden tegenover de volkse rauwheid van de straathonden. En te midden daarvan ontpopt zich de tragische liefde tussen de volmaakte Marina en vuilnisbakkie Toto.

Erik Bosman en Tamar Stalenhoef maakten twintig hondenpoppen. Voor elke hond gebruikten ze andere technieken. De yorkshireterriër, zo’n klein tuttig keffertje, is bevestigd aan een swiffer. Voor de kruising tussen teckel en pekinees wordt op de knieën rondgekropen en de afghanen torenen met acteursbenen als achterpoten hoog boven de anderen uit. Stalenhoef: „Om van Marina’s vacht een echt winnend pronkstuk te maken, hebben we 15 meter extra hair extensions gebruikt.”

Het idee voor deze hondenmusical kwam van de inmiddels vaste ‘familievoorstelling-van-het-Ro’-regisseur én hondenliefhebber Pieter Kramer. Hij raakte geïnspireerd door alarmerende krantenberichten over absurde fokpraktijken. Kramer: „Ik las die artikelen vanwege de gruwelijke foto’s van totaal misvormde honden die erbij stonden. In de rashondenwereld geldt net zoals in de wereld van de plastische chirurgie bij mensen dat schoonheid vóór gezondheid gaat. Dat is heel eng en dus leuk om te becommentariëren.”

Maar het idee om acteurs in hondenpakken te hijsen kwam ook voort uit Kramers theatrale zoektocht naar „iets tussen acteur en pop in”. „Het geeft enorme vrijheid om acteurs zichtbaar in hondenpakken te laten spelen. Identificeert het publiek zich dan met de acteur of met de hond?”

De acteurs imiteren expres niet de honden die ze spelen. Op een klaaglijk hondenjankje en het eeuwige hondengehijg na tenminste. Actrice Hannah van Lunteren, bespeelster van de net-niet-mooi-genoege Fleur: „Soms bedenk je voor het spelen van een rol een dier dat de energie van je personage verbeeldt. Voor Fleur heb ik aan een jaloers kakmeisje gedacht. Hoe langer je honden bestudeert, hoe meer ze op mensen gaan lijken.”

Woef side story, Ro Theater. Première 22/12. Inl: rotheater.nl

    • Brechtje Zwaneveld