Een sneeuwman heeft last van smeltvrees

Harmen van Straaten: Ik wil voor altijd bij je zijn. Leopold, 32 blz. € 9,95 ***

Cees Kranen en Paula Gerritsen: Wit. Lemniscaat, 32 blz. € 14,95 ***

Het onvermijdelijke lot van een sneeuwman is smelten, en zowel Harmen van Straaten als Cees Kranen gebruikt dit spanningselement in zijn nieuwe prentenboek. In beide verhalen is de andere hoofdrol voor een zoet meisje. Wollige wintersprookjes zijn het, Van Straatens Ik wil voor altijd bij je zijn en Kranens Wit, met illustraties van Paula Gerritsen.

In Ik wil voor altijd bij je zijn is de sneeuwman een kleintje. Terwijl het hooghartige speelgoed tegenover elkaar opschept over populariteit en status – ‘Ík ben van de bovenste plank, zei een robot’ –, zit hij met zijn geruite sjaal en bezem eenzaam in een glazen bol. ‘Bij mij kan het sneeuwen, zei hij zacht. Maar niemand luisterde naar hem. Bovendien had het al een tijdje niet meer gesneeuwd op zijn bol.’

Een engeltje schenkt hem een uur vrijheid, om zonder smeltvrees met een danseresje te vertoeven. De sneeuwman wil daarna niet meer terug. Het danseresje kiest ervoor om dan altijd met de sneeuwman in de bol te wonen. ‘De sneeuwman gaf haar zijn sjaal. Wil je dansen met mij?, vroeg hij zacht’. Van Straaten omlijst de tekst met kleurige en gedetailleerde tekeningen die het kleine verhaal grote vaart geven.

De tekeningen van Paula Gerritsen in Wit zijn paginagroot, in zachte tinten en ronde vormen die uitnodigen tot lang kijken. In dit boek is het prinses Titia die het genoegen smaakt van vriendschap met de sneeuwman, die ze in de tuin aantreft. Ze haalt hem het paleis binnen, zet hem in de feestzaal, verordonneert dat alle kachels uit moeten en beleeft de winter van haar leven. ‘Bijna elke dag brengen de lakeien slagroomtaartjes voor prinses Titia en ijsjes voor Sneeuwman. Ze smakken omdat het zo lekker is’, schrijft Kranen.

Als de onvermijdelijke dooi komt en Sneeuwman smelt, doet hij haar een mooie belofte, in een mooi slot. ‘Prinses Titia voelt zich verdrietig en blij tegelijk. Ze geeft hem een warme kus. Nog meer water druppelt op de vloer en Sneeuwman zegt niets meer. Zijn mond is gesmolten.’

    • Simone van Driel