Zelfs een walvis zou dansen bij ‘modfather’ Weller

Paul Weller, 18/12 Melkweg Max, Amsterdam.

In Groot-Brittannië gaf Paul Weller dit jaar een reeks concerten waarbij hij alleen het materiaal van zijn nieuwste album Sonik Kicks (2012) speelde. Als er hard genoeg werd geklapt kwam er een toegift met wat ouder materiaal.

Weller (54) wilde niet zwelgen in nostalgie naar zijn gloriedagen met The Jam en The Style Council. Hij is geen Mick Jagger die tot zijn dood Satisfaction zal blijven zingen. Maar als je even niet oplet zingt Weller een liedje van The Jam uit 1977, eenmalig, voor de kick.

Hoe is het mogelijk dat hij dinsdag in de Melkweg zo’n vlak concert gaf? ‘The modfather’ – zijn kleedstijl refereert aan de Britse mod-beweging van opstandige pubers in de jaren zestig – wilde iedereen plezieren, met Start! van The Jam tot zijn lijflied The Changingman. Paul Wellers gruizige stem klonk hard boven de band uit en de gitaarduetten met zijn trouwe metgezel Steve Cradock waren even intens als altijd.

Maar al na enige nummers kreeg routine de overhand in de manier waarop ze hun liefde voor soulmuziek vertaalden tot een glad papje van stem, gitaar en slagwerk. De gastbijdrage van de vermaarde jazzsaxofonist Benjamin Herman was hard nodig om de avond een beetje vaart te geven.

Slecht kan Paul Weller nooit zijn. Met songs uit zijn uitgebreide repetoire als Into tomorrow en het gepeperde 7 & 3 is the strikers name zou hij een gestrande walvis nog aan het dansen krijgen.

Zijn reputatie als peetvader van de britpop roept om een grotere uitdaging. Met muziek die hem niet zo comfortabel achterover laat leunen.

    • Jan Vollaard