'Opeens was ze weg'

Lisa Oberman (19) vertrok na haar eindexamen voor een jaar naar Zuid-Afrika. Een gap year. Ze werkt als vrijwilliger in een kindertehuis en zorgt voor 75 kinderen. Wat betekent het voor haar moeder, nu haar kind een jaar in het buitenland zit? Redacteur Margot Poll vroeg het hen, afzonderlijk van elkaar.

De moeder:

Francien Resius (51), bedrijfsmaatschappelijk werker bij ING Bank.

Hoe ging het afscheid nemen?

„Opeens was ze weg. Het begon al op de dag van vertrek. Geheel niet als voorgesteld: ’s morgens kregen we vreselijke ruzie, waarover weet ik niet meer, we misten bijna het vliegtuig en tijd om nog even samen te zijn (‘je gaat nu echt het huis uit’) – dat moment was er niet. Ze liep van ons weg, tranen in de ogen, maar dapper en stoer. Dit was het moment. Ik ben drie dagen van slag geweest: buikpijn, misselijk, hoe houd ik dit vol? ’s Nachts maakte ik mijn man wakker en ging ik hem opeens de vragen stellen die anderen mij stelden en waar ik zo goed antwoord op kon geven. Wat als...? En stel dat…? En is het niet veel te lang? En dan werd mijn echtgenoot, die me eigenlijk altijd kan geruststellen, opeens ook onzeker. Ik had mijn dochter laten gaan, ze was weg, ik voelde me opeens heel kwetsbaar.”

Hoe ga je er nu mee om?

„Na haar eerste e-mail voelde ik me rustiger. Wat een belevenissen, verhalen over de kinderen en haar werk. Hard werken, vertelde ze, iedere dag om 5:30 uur op – ik glimlachte, want dit was het tijdstip dat ze de laatste maanden naar bed ging. Over de armoede, hoe enorm het verschil is met Amsterdam-Zuid. Ze was een dochter die opeens bijna als een vriendin klonk, rustig en onafhankelijk. Het was zelfs zo dat ik me weleens afvroeg of ze eigenlijk wel heimwee had. Niet dat je dat wilt als moeder, integendeel. Toch deed het me goed dat er na een aantal weken een sms’je kwam: ‘Mam, ik mis je’. We missen elkaar, maar het went ook.”

Is het project zoals het jullie door de Engelse organisatie Project Trust is voorgesteld? Een dochter die opeens naar het ziekenhuis gaat met kinderen met hiv?

„De organisatie maakt een uitstekende indruk en hebben haar denk ik goed voorbereid op haar werk. Maar als je de verhalen zo hoort is het toch anders dan je je had gedacht. Vooral de warmte en de liefde die ze door haar werk in het tehuis ervaart, daar hadden we ons van tevoren niet niet echt een voorstelling van kunnen maken.”

U stuurde chocoladeletters en pepernoten naar Zuid-Afrika. Wat is er voor Kerst gestuurd?

„Ik heb een klein pakketje gemaakt met iets voor onder de kerstboom en wat knutselwerkjes die ze met de kinderen in het tehuis kan doen. Lisa vertelde al dat de Engelse meisjes met wie ze woont grote postpakketten hadden gekregen. Wij geven elkaar thuis met Kerst nooit cadeaus. We hebben al jaren een soort eigen familieritueel: op Kerstavond krijgt ieder van ons het woord en vertelt dan iets wat hem of haar geraakt heeft het afgelopen jaar; een bijzondere ervaring, een gedachte, een mooi gedicht. Dit jaar vieren we deze ‘familie-avond’ zonder Lisa en dat zal ook voor haar broertje en zusje vreemd zijn. Wie weet vertelt zij ons volgend jaar over haar Kerstavond in Afrika.”

Gaat u haar nog bezoeken?

„Vanuit de organisatie wordt het afgeraden om je kind het eerste half jaar te bezoeken. Dat begrijpen we nu ook. Het geeft hen ook beter de kans goed te aarden en afstand te nemen. We maken nu plannen om Lisa in het voorjaar te bezoeken.”

Uw dochter blogt over zeer opdringerige mannen, maar ook over bungeejumpen vanaf de hoogste berg. Wordt er over gevaren gesproken?

„Natuurlijk hebben we daar met haar over gesproken. Ook vanuit de organisatie Project Trust is daar veel aandacht aan besteed. Echter, ik maak me over haar nooit zo veel zorgen – misschien ten onrechte. Ze is niet het type dat in zeven sloten tegelijk loopt. Ze staat stevig in haar schoenen.”

Heeft ze het avontuur opzoeken van haar ouders?

„We hebben allebei veel gereisd en ook hebben we beiden korte perioden in het buitenland gewoond. Mijn man is na zijn eindexamen naar Israël gegaan, naar een kibboets en hij heeft ook in Amerika gewoond. Ik ben na mijn eindexamen een jaar naar een college in Engeland gegaan. We hebben dit beiden als heel positief ervaren en ik denk dat we dit soort ervaringen ook aan onze kinderen willen meegeven. Lisa wilde dit zelf ook heel graag en we hebben haar plannen dan ook van harte gesteund.”