'Nooit twijfel gehad'

De dochter:

Lisa Oberman (19), deed afgelopen jaar eindexamen aan een gymnasium. Ze houdt een blog bij over haar verblijf in Zuid-Afrika.

Je schreef in je blog: „Het begin was dubbel: ‘Waar ben ik aan begonnen’ tot ‘dit gaat het beste jaar van mijn leven worden’.” Heb je die twijfel nog weleens?

„De eerste maand dacht ik als ik tijd had nog weleens: ‘Waar ben ik aan begonnen. Is dit wat ik wil doen met dit jaar?’ Maar nu drie maanden verder ben ik zo blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik heb geen moment twijfel meer gehad.”

Is het project zoals je je had voorgesteld en zoals de organisatie het had beschreven?

„De organisatie was heel erg positief over dit project, we hadden volgens de vorige vrijwilligers hét project uit de projectlottery gewonnen. Ze hadden ons wel voorbereid dat dit project hard werken was en dat het best heftig kan zijn. Op alle punten hadden ze gelijk. Dit is zeker het beste project dat ik me kan bedenken. Maar het is ook hard werken, we hebben veel vroege uren en nachtdiensten. We wonen in het kindertehuis, dus 24 uur per dag kinderen om je heen, dus intens is het zeker. Maar ik zou dit project voor niets willen ruilen!”

Is er in een heel druk leven plaats voor heimwee?

„Ik had me voorbereid op vrij veel heimwee in het begin, maar gek genoeg viel dat mee. Er waren zo veel nieuwe indrukken, dat ik weinig tijd had om eraan te denken. Natuurlijk was het een hele verandering. Eerst zag ik mijn vrienden elke dag en nu woonde ik met twee nieuwe meisjes die ik nog helemaal niet kende. Dat was wel even wennen, vooral toen miste ik mijn vrienden in Amsterdam. Maar de meisjes en ik kunnen het erg goed met elkaar vinden gelukkig.

„Heimwee komt opeens; laatst waren we uitgenodigd door een familie om te komen eten. Weer in een huis zijn en een moederfiguur om je heen hebben, toen miste ik mijn eigen familie. En natuurlijk met Sinterklaasavond wist ik dat de hele familie gezellig bij elkaar zat, en nu Kerst voor de deur. Maar thuis is nu Bethany, en als één van ons heimwee heeft, zijn er 70 kinderen om ons op te vrolijken.”

Ben je veranderd door deze ervaring in Afrika?

„Ja, in veel opzichten. Het op jezelf leven verandert je natuurlijk. We koken elke avond, wc’s moeten worden schoongemaakt, ik ben al zo veel zelfstandiger gewonden. Maar ook met werk, we krijgen soms veel verantwoordelijkheid. Laatst zat ik alleen in het ziekenhuis met een driejarige en werd van mij verwacht dat ik besloot of hij zou worden opgenomen. Dit soort dingen maken je volwassener. En verder, we leven in Afrika, hier is extreme armoede. Ik sta er veel bij stil hoe goed we het hebben in Nederland.”

Het gebied waar je zit is niet geheel ongevaarlijk: gevaar op straat, zeer opdringerige mannen, bungeejumpen van de hoogste berg. Zijn er ook dingen die je je ouders niet vertelt? Zo ja, wat dan bijvoorbeeld?

„Ik vertel mijn ouders niet alles. We worden nagestaard op straat en krijgen honderden huwelijksaanzoeken naar ons hoofd en soms kunnen mensen ook vervelend doen. Dat vertel ik niet allemaal, ik wil niet dat mijn ouders zich onnodig zorgen maken, want dat is hier in Mthatha ‘normaal’ en wij zijn eraan gewend. Maar als er iets groots zou zijn, vertel ik het meteen.”

Weet je al wat je na Afrika gaat doen?

„Dat is nog een stresspuntje. Ik had voordat ik naar Afrika ging een ultimatum gesteld dat ik een studie moest hebben, in het geval Afrika niet door zou gaan. Dat was rechten geworden. Ik denk vaak aan wat ik wil gaan studeren en tot nu toe ben ik nog niet tot de beslissing gekomen met wat ik echt wil. Ik wil zeker gaan studeren, rechten vind ik interessant, maar misschien wil ik toch wat met kinderen gaan doen. Ik hoop op een ‘wijsheidsmoment’!”

Een gap year is van deze tijd. Waren of zijn je ouders ook zulke avonturiers?

„Beide ouders gingen na school iets anders doen. Zij hebben me hierin enorm gesteund. Ik denk omdat zij zelf ook veel aan hun buitenlandervaring hebben gehad. Overigens, mijn ouders bedenken nu nog steeds crazy vakanties of leuke avonturen. Zo zitten we een beetje in elkaar.”