Hij was een superster zonder het te weten

©

De Amerikaanse singer-songwriter Rodriguez maakte twee albums aan het begin van de jaren zeventig en raakte in de vergetelheid. De platen deden niks en zijn label liet hem vallen. Rodriguez, zoon van Mexicaanse immigranten die naar Detroit waren gekomen voor de auto-industrie, verdween in de anonimiteit, kwam aan de kost als bouwvakker en speelde alleen nog voor zichzelf gitaar.

Maar ondertussen groeide hij in die jaren uit tot een superster in Zuid-Afrika, waar jonge blanke Zuid-Afrikanen zijn muziek tot de vertolking maakten van hun rebelse levensgevoel en onvrede met het apartheidsregime; nummers met drugsverwijzingen waren in die tijd verboden en werden letterlijk door de censuur weggekrast door de groeven van platen te verminken. De artiest wist van niks. Pas halverwege de jaren negentig slaagden enkele muziekfanaten erin hem op te sporen. Rodriguez kwam naar Zuid-Afrika en de bouwvakker uit Detroit stond ineens in een hal voor duizenden mensen te spelen.

Dat concert is het ontroerende hoogtepunt van Searching For Sugar Man, die op het documentairefestival IDFA de publieksprijs kreeg. Regisseur Malik Bendjelloul vertelt zijn verhaal met warmte, gevoel voor drama en ook wel wat mythevorming. De eerste helft van de film gaat over de speurtocht naar Rodriguez. De tweede helft is nog mooier en vertelt – uit de mond van zijn drie dochters – het levensverhaal van deze charismatische, gereserveerde man.

De film had misschien dieper kunnen graven. Waarom was het juist de hispanic Rodriguez die een icoon werd voor jonge witte Afrikanen, terwijl diezelfde etnische achtergrond het voor hem zo moeilijk maakte een publiek te vinden in de VS? Searching For Sugar Man richt zich vrijwel alleen op zijn levensverhaal. Dat is inderdaad al sterk genoeg.