Het absolute einde en dat het toch doorgaat

Veel mensen geloven dat de wereld morgen vergaat. Ze zeggen dat de Maya’s zijn gestopt met tellen op 21 december 2012 en dat dit het einde der tijden betekent. Ik weet niet wat u gelooft, maar hier wordt uitgelegd hoe het volgens onderzoekers in elkaar zit.

Toch kan het geen kwaad om af en toe te denken dat de wereld vergaat. Het kan behalve een angstaanjagende gedachte ook een behoorlijk geruststellende gedachte zijn, we zijn in een keer van onszelf, de ander en al het gedonder en geklooi verlost. Weg ermee.

Stel dat het morgen in een klap afgelopen is, wat wilt u vandaag dan nog per se doen? Denk niet aan schaamte of schuld, denk überhaupt niet meer, het is straks toch voorbij. Al weten we allemaal dat het weer doorgaat, precies zoals het was, zoals het altijd geweest is, zoals het altijd zal zijn. Probeer daar niet bij stil te staan. ( We staan er natuurlijk wel degelijk bij stil, dat is precies het probleem. Of, de positieve uitleg: dat houdt de samenleving bij elkaar.)

“Ik zou met allerlei mensen op straat willen zoenen”, zei ik aan het begin van dit jaar tijdens een nieuwjaarsreceptie tegen een vrouw die ik vaag kende. Eigenlijk zei ik haar dat ik met jan en alleman zou willen tongen, woest en wild, maar mijn ouders en mijn vriendin lezen dit ook en daar zit je dan als de wereld plotseling niet blijkt te vergaan. Met zeeën van tijd in het vooruitzicht is sorry lang niet altijd genoeg. Enfin.

De vrouw met wie ik sprak wilde naar een van haar beste vrienden toe fietsen om te zeggen dat ze van hem hield, in plaats van van haar eigen man. Ze wilde in het donker naast hem zitten, hand in hand, wachtend tot het voorbij zou zijn. Ze zei: “Zo’n laatste dag kan een heel leven goedmaken.”

Ik knikte. Heel even voelde ik spijt dat we op 22 december weten dat we het einde zelf verzonnen hebben, een nooduitgang waarvan de deur op slot zit. We moeten door.

    • Maartje Wortel