Welkomstpakket: handdoek en tandenborstel

Photo: Dirk-Jan Visser / Rotterdam / The Netherlands: 03-12-2012: Kevin, Remy en Michael verblijven in pension Maaszicht aan de Walenburgerweg te Rotterdam. Maaszicht biedt onderdak en begeleiding aan dak- en thuisloze jongeren van 17 tot 23 jaar in Rotterdam. (hier vl.n.r. Remy, Kevin (andere kant tafel) en Michael) Dirk-Jan Visser

Op een gegeven moment dronk hij iedere avond anderhalve liter whisky. Niet omdat Kevin (19) whisky nou zo lekker vond. Het was de groepsdruk. „Je denkt dat je een pussy bent als je niet meedoet.” Kevin wilde geen pussy zijn.

Zijn ouders zeiden vaak: je hebt een alcoholprobleem. Dan ontkende hij, zei dat hij hooguit drie biertjes op had. Ze geloofden hem niet. Er kwamen ruzies. Kevin raakte verslaafd aan gokken. Meer ruzies. Het escaleerde. En toen stond hij op straat.

Kevin is een van de dertig jongeren in het Rotterdamse pension Maaszicht, een voormalig klooster waar nu dak- en thuislozen van 17 tot 23 jaar verblijven. Het is een van de weinige opvanghuizen dat zich richt op de circa 9.000 zwerfjongeren die er in Nederland zijn.

Kevin kwam hier twee weken geleden, vanuit een afkickkliniek. Hij moet nog wennen. „Overdag verveel ik me te pletter. Ik moet wat hebben waar ik moe van word.”

Een dagbesteding – dat is ook waar pension Maaszicht naar streeft. Uiteindelijk moeten alle jongeren na een verblijf van een jaar in de opvang plus nog een jaar begeleid op een kamer wonen op eigen benen staan. Volgens de stichting slaagt 85 procent van de jongeren die het traject hebben doorlopen daarin.

Veel jongeren die hier zitten, komen uit gezinnen met schulden of verslavingen. Joke Kurvers, manager bij Maaszicht, spreekt van „een behoorlijk zware doelgroep”. Negen op de tien jongeren blowt. Dat is niet toegestaan in het huis. „Maar wat ze buiten het huis doen, kunnen we niet in de gaten houden.” De medewerkers proberen het drugsgebruik te „stabiliseren”. Kurvers: „In plaats van vijf blowtjes per dag naar alleen weekendgebruik, bijvoorbeeld.”

Als ze in het pension komen, hebben de jongeren soms helemaal niets. „Ze komen hier letterlijk aan met een plastic zak, daarin zitten al hun persoonlijke bezittingen”, zegt Kurvers. Nieuwe bewoners van Maaszicht krijgen daarom een welkomstpakket met een tandenborstel, ondergoed, deodorant en handdoeken. „Dingen die elk mens in z’n badkamer heeft staan, maar voor hen helemaal niet vanzelfsprekend zijn.” Maaszicht kon met het geld van het Lezersfonds (2.500 euro) zeventig van deze welkomstpakketten kopen.

Remi (18) is een jongere die er profijt van heeft. Hij verblijft hier omdat het thuis „niet meer ging”. Hij groeide op met een gewelddadige stiefvader. Toen hij alleen met zijn moeder kwam te wonen kreeg hij zelf last van woede-uitbarstingen. Hij liep meerdere keren weg van huis. In het woonpension gaat het beter. Hij doet een mbo-opleiding en loopt stage bij een restaurant. „Ik zie mezelf later wel in de keuken staan”, zegt Remi. Zijn smaak: „culinair”. Kevin lijkt het ook wel wat, bij een restaurant werken. Eerst maar eens proberen „alles weer op de rails” te krijgen. Hoe hij zijn toekomst ziet? „Beter dan hiervoor”, zegt Kevin. „Een goeie baan, geen verslaving meer. Gewoon huisje, boompje, beestje.”