Praat je wel of niet met je kinderen over de schietpartij in Newtown?

A child looks out of the window of a school bus carrying students from the Newtown school district as it makes its way past the funeral for Sandy Hook student James Mattioli, at the Saint Rose of Lima church in Newtown, Connecticut December 18, 2012. Twelve girls, eight boys and six adult women were killed in a shooting on Friday at Sandy Hook Elementary School in Newtown. REUTERS/Shannon Stapleton (UNITED STATES - Tags: CRIME LAW EDUCATION) Reuters

Op zondagavond stuurde de directrice van de school van mijn kinderen een e-mail rond. Ze gaat, schreef ze, op school geen aandacht besteden aan de schietpartij in Newtown. „Als de tragedie ooit ter sprake zou komen, weet het personeel hoe het moet reageren. We verwachten alleen niet dat dit zal gebeuren.”

Voor de zekerheid mailde de directrice de talloze veiligheidsvoorschriften er nog eens bij. De deuren gaan altijd op slot als de klassen beginnen. Geen vreemde mag zonder toestemming een kind ophalen.

Onze school in Washington is een wat alternatieve ‘preschool’, waar kinderen tot en met vijf jaar naartoe gaan. Veel ouders werken in de politiek of de journalistiek en zijn alleen al beroepshalve veel bezig met de moordpartij in Newtown.

Vrijdagmiddag, bij het halen van de kinderen, hadden veel ouders er al over gepraat. Niet iedereen is het daarom eens met de beslissing van de schoolleiding om niet over de schietpartij te praten. In het weekend begonnen ouders een driftige e-mailwisseling. Ze maken allemaal hun eigen afweging, maar het lastige is: je moet je keuzes afstemmen op de rest. Als mijn kinderen alles zouden weten, zouden ze het misschien vertellen aan kinderen die juist niets weten.

De ouders kwamen er onderling ook al niet uit:

„Mijn kinderen weten niet wat er gebeurd is. Dat laten we graag zo.”

„Wij gaan er waarschijnlijk over praten.”

„Dat hebben we liever niet.”

„Kinderen voelen het aan als er iets mis is. Het is veel enger voor ze als je jouw emoties achterhoudt.”

Iedere school, iedere ouder in de Verenigde Staten worstelt met dit dilemma. Praat je erover, dan wakker je angst bij kinderen aan. Praat je er niet over, dan hoort het kind het misschien van een oudere broer of zus.

The Atlantic publiceerde tips om er toch met kinderen over te praten: zorg dat ze zich veilig voelen, wees eerlijk en laat het kind vragen stellen.

Het stuk werd door een leraar gemaild naar de ouders van de school van mijn kinderen, maar de precieze boodschap was onduidelijk. Het klinkt mooi: eerlijk zijn. Maar hoe ver drijf je die eerlijkheid door?

De echte vraag is of Amerikaanse kinderen wel af te schermen zijn van een onderwerp van deze omvang. Ik moest maandag met mijn zoon van bijna drie naar de eerste hulp – hij had een verstuikte arm. In de wachtkamer stond de televisie op CNN. Het geluid stond hard aan.

Na een tijdje kwam een labrador op ons af. Ze droeg een rood kruis op de rug. De hond ging bij ons zitten en hield ons gezelschap. „Stella is een troosthond”, zei haar eigenaar enthousiast. Een hond die gespecialiseerd is in het troosten van mensen in nood. Zometeen, vertelde ze, rijdt ze met de hond naar Newtown. Stella mag met een klein groepje labradors de overlevenden van de schietpartij troosten.

Newtown is niet te vermijden, ook niet in Washington. De vlaggen hangen halfstok, het is bij iedereen het gesprek van de dag.

Toch ben ik blij dat de school voor stilte koos. Ikzelf heb het onderwerp bij mijn kinderen evenmin aangeroerd, ik zou niet weten hoe dat zou moeten.

De eerste schooldag na de schietpartij verliep zonder problemen. Niet één kind was over Newtown begonnen. Een hulpvader mailde na afloop: „Het enige drama vandaag was het gebruikelijke jongens-meisjesgedoe. De enige monsters kwamen voor in een rollenspel, dat de kinderen met plezier speelden. En de wolf werd, als altijd, verslagen in het verhaaltje bij de lunch.”

    • Guus Valk