Column

Wall of Shame

In zijn kookrubriek in deze krant schreef Menno Steketee onlangs over de misleidende etikettering van voedsel. Hij wees op onderzoek door de Consumentenbond. Die heeft het initiatief genomen om op zijn website een zogeheten Wall of Shame op te richten, waar consumenten producten kunnen aanklagen waarvan de fabrikanten beweren dat ze goed voor onze gezondheid zijn.

De term Wall of Shame werd voor het eerst gebruikt, door westerse politici en de media, voor de Berlijnse Muur. Bij de Consumentenbond beperken ze zich tot dusver tot bescheidener doelen, maar je moet érgens beginnen.

„Voedseletiketten suggereren vaak prachtige pure producten, rijk aan de meest verse ingrediënten”, schrijft de bond. „Wie wel eens op de achterkant van het artikel kijkt, weet wel beter. Wij gingen op zoek naar bizarre voorbeelden.”

Steketee noemde het voorbeeld van de Dip Guacamole van Albert Heijn, die maar 0,7 procent avocadopoeder, ofwel 2 gram per potje, bleek te bevatten. Wat er wél inzit? Vooral water, ui, olie, tomaat, paprika en een serie aan hulpstoffen, zoals zetmeel, suiker, melkeiwit en kleurstoffen.

Angstig geworden door dit voorbeeld heb ik de website van de Consumentenbond ook bezocht. Wat mij diep teleurstelde was de krabsalade van de Hema, die maar 5 procent krab blijkt te bezitten. Ook in andere krabsalades heeft de Consumentenbond weinig vertrouwen: „Eigenlijk zou de naam van de krabsalade surimi-krabsalade moeten zijn, want in bijna alle krabsalades zit meer surimi, nepkrab, dan echte krab.”

Wat is surimi precies? Wikipedia vertelt me dat het vaak bestaat uit witte vis, vermalen tot pasta en vermengd met verschillende andere bestanddelen, waardoor het geheel „een rubberachtige textuur krijgt wanneer het wordt gekookt”. Smakelijk!

Dat ik al die jaren mijn tanden gulzig in toastjes nepkrabsalade heb gezet, vervult mij met diepe weerzin. Ik word er met terugwerkende kracht een beetje misselijk van. Ik at geen krab, maar rubber – en ik vond het nog lekker ook.

Misschien heb ik het wel weggespoeld met een glaasje Healthy People, blijkens het etiket bestaande uit blauwe bosbes en framboos. Dat zou dan de volgende blunder zijn geweest, want volgens de Consumentenbond bestaat dit drankje voor 86 procent uit druivensap.

Even moest ik aan die kipkerriesalade denken die ik jarenlang nietsvermoedend op mijn brood smeerde. Kan best lekker zijn, kipkerriesalade, maar wat was er met deze gebeurd? Bedorven was hij niet, toch moesten ze er een of ander nieuw ingrediënt in verwerkt hebben. Hij smaakte opeens naar verschroeide autoband en meteen wist ik dat dit mijn laatste kipkerrieslade was, ook als ik deze zou overleven. Zou ik het restant gewoon in de afvalemmer doen, of kon ik het beter aan de chemokar overdragen?

Kipkerriesalade – een nieuwe kandidaat voor de Wall of Shame?

Lekker voor de kids leek me de Fruitkick Perzik-Mango van Liga biscuits. Helaas zijn ze er bij de Consumentenbond minder tevreden over. Het mag eruitzien als een glanzend koekje, rijkelijk gevuld met fruit, maar het blijkt meer lucht dan fruit te zijn.

Leden van de Consumentenbond kunnen hun reactie op de producten achterlaten op de website. Een zeker fatalisme viel me op. Iemand noemde de Fruitkick „niet eerlijk”, maar een ander was niet verbaasd: „Ik verwacht al niet dat het er zo mooi uitziet als het plaatje doet vermoeden.”