Opa Van Heek zou trots geweest zijn

De achtste plaats van de afdaler Marvin van Heek in Val Gardena was een grote surprise. Nederland ‘schaatsland’ wordt steeds beter in sneeuwsporten.

Wie Van Heek zegt, denkt aan een geslacht van Twentse textielbaronnen. Niet aan een skiër.

Maar een kleinzoon van een avontuurlijke Van Heek die de vrijheid tegemoet ging in Frankrijk blijkt zo bedreven op de lange latten, dat hij afgelopen weekeinde vanuit vrijwel het niets achtste werd bij de wereldbekerwedstrijd afdaling in het Italiaanse Val Gardena. Zijn naam: Marvin van Heek. Grootgebracht in Frankrijk, skiënd voor Nederland.

Een plek tussen de fine fleur van het alpineskiën, dat is voor Nederlandse begrippen sensationeel. Nog wel op de afdaling, de eliteafdeling. Toegegeven, Marvin van Heek had als 53ste starter ten opzichte van de favorieten het voordeel van sterk verbeterde weersomstandigheden (geen mist, geen sneeuwval), maar dan nog. Je moet wel een beetje kunnen skiën om tot de tien beste afdalers van een wereldbekerwedstrijd te behoren.

En skiën kan Van Heek, al dankt hij die kwaliteiten vooral aan zijn Franse herkomst. Wie opgroeit in Val Thorens, Europa’s hoogst gelegen (2.300 meter) skigebied in de Franse Alpen, weet niet beter of skiën hoort bij het leven. Van Heek staat al vanaf zijn derde op ski’s; het is zijn tweede natuur geworden.

Van Heek skiede op school, in de plaatselijke club en de regionale selectie van de Savoie. Hij was zelfs goed genoeg voor de Franse juniorenselectie. Tot hij botste met de bondscoach. „Een stupid man”, kraakt het via de telefoon vanuit Frankrijk. „Een trainer die de nadruk legde op techniek, niet op snelheid. Daar hield hij niet van. Nou, ik wel. Voor mij is snelheid de essentie van skiën. Dat geeft mij de kick.”

Hij had een plekje kunnen veroveren tussen de Franse topskiërs, beweert Van Heek. Maar waarom de scherpe concurrentie aangaan als hij via zijn Nederlandse paspoort rechtstreeks tot het circuit kan toetreden. „Ben ik verlost van al die selectiewedstrijden”, gniffelt Van Heek, die overigens nog wel veelvuldig traint met de Franse selectie.

Anderhalf jaar geleden zocht Van Heek contact met de Nederlandse Ski Vereniging – hij was meer dan welkom. Alleen had de bond hem weinig te bieden. Ja, ze konden hem administratief bijstaan, voor wat materiaal zorgen, maar op financiële ondersteuning hoefde Van Heek niet te rekenen.

De skiër vormt een miniploeg met zijn trainer Romain Richard, tevens zijn materiaalman en begeleider. De kosten van skiteam Van Heek komen voor rekening van pa Van Heek, die goed boert met een pizzeria in Val Thorens. „Maar mijn vader kan me niet blijven steunen”, zegt de skiër. „Ik heb daarom de Nederlandse manager Martijn Verstrate in de arm genomen. Hij gaat op zoek naar sponsors, want die heb ik dringend nodig. Dit jaar kan ik alles nog bekostigen, maar het volgende seizoen zal ik andere inkomstenbronnen moeten hebben.”

Van Heek is zo verstandig zich na zijn achtste plaats in Val Gardena niet rijk te rekenen. Hoewel hij opgewonden op zijn prestatie reageerde – „mooier dan Kerst” – kent Van Heek zijn plek. Hij blijft dit seizoen bij wereldbekerwedstrijden mikken op een plaats in de top 30 en hoopt op uitschieters in de top 20. En dan wordt hij plotseling achtste.

Marvin van Heek kan er nog steeds niet over uit. „Ongelooflijk, ongelooflijk”, klinkt het luid en duidelijk vanuit de Franse Alpen. „Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik finishte. Natuurlijk, het weer was in mijn voordeel. En ik skiede goed, dat voelde ik. Misschien kom ik wel bij de beste twintig, dacht ik nog. Maar achtste had ik nooit gedacht. Ook daarna niet, want alle grote jongens kwamen me feliciteren, zelfs de Oostenrijkse skiërs die zich doorgaans nogal afzijdig opstellen.”

Hoe mooi en eervol ook, Van Heek houdt zichzelf voor rustig te blijven. Zelfs nadat hij van een bondsofficial te horen had gekregen dat hij mogelijk een nominatie voor de Winterspelen in Sotsji heeft verdiend. Dat is overigens nog niet zeker, omdat sportkoepel NOC*NSF de prestatie internationaal nog wil wegen. Bij Van Heek is nog geen sprake van olympische koorts. ‘Sotsji’ is eventueel meegenomen, maar zijn olympisch kompas is gericht op de Winterspelen van 2018 in het Zuid-Koreaanse Pyeongchang.

Van Heek: „De Franse bondscoach was de eerste die me feliciteerde. Die zei: ‘Marvin, je niet blindstaren op Sotsji. Leg jezelf vooral geen druk op. Blijf je doelen voor dit seizoen nastreven, dan komt het vanzelf goed’. Dat doe ik dan maar, want hem heb ik hoog zitten.”

En hoe reageerde de familie Van Heek in Nederland? „Enthousiast. Evenals mijn vader, wiens vader vanuit Twente naar Frankrijk was vertrokken. ‘Je opa zou trots zijn geweest, mijn jongen’, zei hij.”