Lang zijn is een keuze

Lengte is essentieel voor ons zicht op het leven, en niemand wil klein als een bonsai zijn. Arjen van Veelen schrijft over moderne mythes Vandaag: de hiellift.

Het is een ontnuchterende gewaarwording dat ieder mens de wereld vanuit een ander perspectief bekijkt. Ik bedoel dat letterlijk: ieder heeft zijn eigen oogpunt, dat vooral afhangt van hoe lang je bent. Het is alsof de een de werkelijkheid beziet vanuit een SUV, de ander vanuit een ligfiets. We leven in dezelfde wereld, maar allemaal zien we alles anders. In supermarkten valt ons oog op andere schappen. In metro’s en in menigten spotten wij andere mensen. En zelfs dezelfde mensen bezien wij vanuit een nét iets andere hoek.

De gevolgen hiervan zijn groot. Want een ander gezichtspunt geeft ook een ander standpunt. Als wij elkaar willen begrijpen, moeten we allereerst inzien dat onze ogen op andere hoogten zitten. Niet voor niets hurken volwassenen als ze hun eigen kinderen willen snappen. En niet voor niets willen kinderen op de nek van hun ouders zitten (of op stelten of klossen lopen, of op dingen klimmen): pas op die hoogte krijgen ze een glimp van de wereld der grote mensen. Zelfs een lengteverschil van enkele centimeters kan immens effecten hebben, dat weet ieder die wel eens op hakken liep.

Lengteverschil schept onbegrip. Het was dus vanuit een gedachte aan harmonie, dat ik een bezoek bracht aan de website langerworden.nl, waar je langer kunt worden (tot wel 7 centimeter). Mijn eigen blik op de werkelijkheid wordt bepaald door de 1.77 meter die de natuur mij toebedeelde. Dat is zo’n vijf centimeter korter dan de gemiddelde Nederlandse man. Ik kijk dus op weinig mensen neer, en was wel eens benieuwd naar andere perspectieven.

Vroeger was je lengte een onwrikbaar lot. Je werd geboren, je groeide wat, tot het groeien stopte: hier moest je het mee doen. Die berusting is tegenwoordig onnodig. De mens is nu een elastiekje: er is rek. Er zijn middeltjes om te groeien. En de meest elegante en goedkope oplossing vond ik in onlinewinkeltjes: inlegzolen van siliconen die je hiel optillen. Hiellifts.

„Als u groene ogen heeft en u wilt blauwe dan neemt u kleurlenzen”, lees ik op langerworden.nl, „en voor de mensen die wat langer willen zijn, zijn er nu de speciaal ontwikkelde verhogende hiellifts.” „Herdefinieer jezelf”, is de slogan van mijnstupps.nl, die eveneens verlengende inlegzolen verkoopt. „STUPPS is opgericht door drie kerels uit Hollywood”, staat er, „vanuit de simpele overtuiging dat we een realistische benadering op een steeds onrealistischer wordende wereld moeten nemen.”

Langere mensen krijgen meer respect, schrijft langerworden.nl. „Dit is natuurlijk erg oppervlakkig en geen juiste beoordeling over iemands karakter en inhoud. Desondanks blijft het een belangrijke factor in het bepalen van iemands sociale status, vooral bij mannen.”

Precies. Waarom zou je jouw eigen lijf niet een beetje tweaken? Kort zijn is een keuze.

Mijn schoenmaker vond het onzin. „Dat werkt niet”, zei ze nadat ik haar verteld had over de webwinkeltjes en de siliconen hiellift. „Dan gaat je voet uit de schoen staan”. Ze deed het voor met een damesschoen. Je hiel, zei ze, komt zo hoog dat je uit je schoen glipt.

Ik negeerde haar advies. Nieuwsgierigheid won het. Want dit experiment was interessant: zelfs als het maar één centimeter scheelde, zou mijn perspectief al kantelen en was die 24,95 euro goed besteed. En de bonus: eerder geholpen bij de bakker, minder mensen die tegen je opbotsen, bij concerten het concert ook zien.

Onder mannen is de wens om langer te zijn een curieus taboe. Vrouwen vinden het normaal om zichzelf tijdelijk tien centimeter langer te laten lijken. Niemand stelt vragen als een vrouw haar schoen ophoogt met een blokje of stokje, opdat welvingen beter uitkomen. Dat gebeurt openlijk. Louboutins zijn een statussymbool. Maar bij mannen moet dit sneaky.

Waarom hechten we zoveel waarde aan lengte dat we die speciaal vermelden in paspoorten en op datingprofielen? Het zal vast iets evolutionairs zijn, dat op de savanne de vrouw een man wilde als een boom om in te klimmen zodra een sabeltandtijger passeerde. Maar nu de tijgers weg zijn, wil ze nog steeds zo’n boom, geen bonsai. Tragisch: talloze perfecte matches lopen stuk op lengte. Je bent voor elkaar geschapen, je houdt allebei van onderwaterhockey, maar er is die onoverbrugbare kloof van vier centimeter.

Dat taboe op kort zijn is zo sterk dat zelfs de machtigen der aarde, de Berlusconi’s en de Sarkozy’s, stiekem speciale schoentjes kopen. Onder je vrienden en collega’s zijn er vast ook mannen met verborgen hakken. Ik hoorde eens over een journaalpresentator die maar 1.60 meter was ofzo. Op televisie zag je dat niet, pas bij een date ontvouwde de werkelijkheid zich. Celebrity’s zijn in het echt altijd ‘veel kleiner dan ik dacht’, televisie vergroot alles uit. Het scherm is een loep: Paul de Leeuw is in het echt wellicht een dwergje, Jeroen Pauw kun je best hebben.

Wie niet op tv komt, is aangewezen op duistere sites, waar ze ook producten verkopen als de SmartMouth Mondspoeling of de SnoreStopper™ met Biofeedback.

Mijn hiellifts arriveerden na twee dagen in een discrete envelop.

De hiellifts bestaan eigenlijk uit vijf laagjes, zodat je zelf kunt kiezen hoe lang je wilt worden. „Als u niet te opvallend langer wilt worden kunt U om de paar dagen een laag toevoegen”. Ik legde het zaakje in een keer in mijn schoen.

De siliconen kussentjes voelen aan alsof je met je hiel op een dood kikkertje staat. Het veert een beetje als je loopt. Bij iedere stap voel je de angst om uit je schoen te floepen en dat iedereen ziet waar je mee bezig bent.

Maar inderdaad: ik was iets langer.

Die vrijdagavond liep ik heel voorzichtig naar het café waar ik had afgesproken met een goede vriend. Hij bemerkte niets. Zelfs niet toen ik het vroeg. Ander kapsel? Nee. Bril? Nee, nee. Ook de barman zag niets geks. Het kwartje viel pas toen ik hen deelde in het geheim uit Hollywood. „Maar je blijft een klein dikkertje”, zei de barman. „Je had 12 centimeter moeten nemen”.

Lengte is vast psychisch, lengte is goeddeels charisma. Kikkertjes in je hak ondermijnen juist datgene wat je zoekt: zelfvertrouwen. Thuis deed ik de zooltjes dus uit. De aarde voelde weer gewoon, zoals de aarde gewoon voelt na het schaatsen: steviger – maar ook iets saaier.

Het experiment was niet geheel zonder resultaat. Gedurende de enkele uren dat ik 1.83 meter was geweest, hadden anderen misschien geen verschil gezien, zelf had ik wel even de wereld vanuit een hoger oogpunt gadegeslagen.

Dat gun ik u allen. Mijn droom is dat ooit iedereen op gelijke hoogte staat. Dat er voor allen een level playing field is. Er zal pas vrede komen als we allemaal hetzelfde zien, als we elkaar recht in de ogen kunnen kijken, als niemand op zijn tenen loopt. Laten we nivelleren, naar elkaar toe groeien: de een op hoge hakken, de ander op platte gympies, en daarna zien we wel.

    • Arjen van Veelen