'Ik wil geen toeters en bellen meer'

Claudia de Breij komt na een jaar pauze terug met een cabaretvoorstelling. „Na ongeveer een half jaar dienden de eerste liedjes zich aan.”

„Het was geen burn-out, maar ik was wel heel erg moe,” zegt cabaretière Claudia de Breij over het annuleren van haar tournee vorig jaar. Dit voorjaar komt ze met een nieuwe voorstelling: Alleen.

U heeft een jaar niet gespeeld. Hoe kijkt u terug op dat jaar?

„Ik mis het spelen enorm. Maar het was te veel. Ik probeerde tijdens de tournee te schrijven aan nieuw materiaal, en dat is eigenlijk te ambitieus. Toen kwamen er ook nog allerlei grote privégebeurtenissen tussendoor: ik ben gescheiden, ik werd verliefd, ik ben verhuisd en nog een keer verhuisd; dat was zwaar.

„Ik heb een regel als ik speel: vlak voor ik opmoet stel ik mezelf de vraag: is er een plek waar je nu liever zou willen zijn? Voor het eerst was het antwoord ‘ja!’ Ja, ik wilde thuis zijn, bijkomen, slapen. En iets met een leven, wilde ik. Er was te veel thuis om steeds weg te zijn.”

Als u wel televisiewerk kon doen, waarom dan geen theater?

„Als je theater maakt moet je afdalen naar een dieper, persoonlijker niveau, en de rust hebben om te onderzoeken wat daar zit. En dat had ik niet. Dan wil ik niet gewoon maar even wat aanrommelen, daarvoor is theater te heilig voor mij.”

De tournee die u annuleerde was al vrijwel uitverkocht. Hoe reageerden de gedupeerde theaters?

„Ik heb ze allemaal een lange brief geschreven, en de meesten reageerden warm en coulant. Maar anderen heb ik moeten betalen, wat ik ook wel begrijp. Het heeft me al met al veel geld gekost, maar ik heb er absoluut geen spijt van.”

Wanneer wilde u weer spelen?

„Na ongeveer een half jaar dienden de eerste liedjes zich aan. Dan liep ik te sjouwen met een verhuisdoos en had ik opeens een mooi zinnetje in mijn hoofd. Niks is zo goed voor schrijven als leven, zeggen ze. Alleen kan het niet tegelijk. Voor de begrafenis van een dierbare oom schreef ik voor het eerst weer een lied. Over dat je als kind denkt: als ik ouder ben en mensen sterven, zal ik daar klaar voor zijn. Maar ik had juist veel moeite met dat gesterf steeds maar. Daar ben je nooit klaar voor.”

Had u last van writer’s block?

„Ik ben zo bang voor writer’s block dat ik de term bijna niet eens durf te gebruiken. Het was doodeng, weer een liedje te maken; zeker na het succes van Hete Vrede. Ik moest helemaal terug naar nul. Maar nu ben ik er klaar voor. Ik heb acht nieuwe liedjes en een paar conferences.”

In hoeverre verschilt dit programma van ‘Hete Vrede’?

„Het wordt persoonlijker en meer anekdotisch. Ik sta een beetje te babbelen en te zingen; An evening with... Claudia de Breij, dat gevoel. Ik ben het afgelopen jaar zo geconfronteerd met wat waarachtig is en wat niet, en waar ik in geloof en waarin niet, dat alles tot de essentie lijkt uitgekleed. Daarom geen toeters en bellen en geen uitgedokterde show.”

Het programma heet ‘Alleen’?

„Ik ben erachter gekomen dat je de grote dingen in het leven alleen beslist, en alleen verwerkt, van scheiden tot het annuleren van een tournee. Ook rouwen doe ik alleen – daar ben ik nu pas goed van doordrongen. Tegelijk is er ook nu natuurlijk weer de hoopvolle Claudia de Breij-kant: je moet het alleen kunnen, en dat kan ook. Maar dat moet je loslaten als je samen wilt leven, in het klein in een relatie, of groter: als maatschappij. Je moet altijd iets van jezelf opgeven als je het wilt redden met elkaar.”

‘Alleen’. Vanaf 2/3 exclusief in Theater DeLaMar. Inl: delamar.nl

    • Herien Wensink