‘Er zijn natuurlijk ook acteurs die mij inspireren’

Actrice Hannah Hoekstra (26) kreeg een Gouden Kalf voor haar rol in Hemel. Van álles brengt haar op ideeën.

Foto Maarten Hartman

Inspiratie kan overal vandaan komen. Niet alleen door mensen. Gelukkig niet. Ik kan geïnspireerd raken door een steelpan.

Muziek inspireert. Ik ben opgegroeid met klassieke muziek. Schuman. Stravinsky. Bach. Neem Bach. Hoe krijg je zo ongelooflijk veel gevoel in één muziekstuk. Het is zo vol en compleet. Ik vind dat echt fantastisch. Het kán dus.

Teksten van Kafka. Woorden van Herman de Coninck, Hermann Hesse. Laatst wilde ik inspiratie opdoen, omdat ik een sinterklaasgedicht moest schrijven. Ik pakte een dichtbundel van Czeslaw Milosz. Dat is een Poolse dichter. Fantastisch. Heel inspirerend. Alleen leidde het er toe dat ik urenlang zat te lezen. En geen sinterklaasgedicht heb gemaakt.

In Parijs ging ik naar een expositie van twee kunstenaars: Peter Fischli en David Weiss. Ze hadden een kunstwerk gemaakt – Die Lauf der Dinge. Het is een film over allerlei verschillende objecten – ballen, blikken, banden, eieren, ladders – die niets met elkaar te maken hebben. Maar ze werken op elkaar in. De bal rolt tegen het ei, dat valt en zet daarmee weer iets in beweging. Een kettingreactie. Oorzaak en gevolg. Het gebeurt omdat het gebeurt. Het fascineerde me totaal. Het brengt mijn geest op gang. Dat is voor mij inspiratie. Iets dat je geest op gang brengt.

Natuurlijk zijn er ook acteurs die mij inspireren. Nederlandse acteurs en actrices. Elsie de Brau bijvoorbeeld. Alejandra Theus, Katja Herbers, Anneke Blok. En bakken vol buitenlandse acteurs. Als ik een film met Tilda Swinton zie, denk ik: hoe doet die vrouw dat toch? Niet omdat ik wil worden zoals zij. Maar zij kan als actrice dingen bij elkaar brengen. In haar spel zit een soort mysterie.

Het zet je aan het denken over het ‘acteur-zijn’. Al noem ik mezelf liever een kunstenaar dan een actrice. Alleen actrice zijn vind ik een vorm van aandachttrekkerij. Alsof het allemaal om jou draait.

Ik kan dus niet één inspiratiebron noemen. Al lijkt me dat superfijn om te hebben. Je hebt dan een duidelijk ijkpunt. Een ophangpunt waaraan je jezelf kunt spiegelen. Zo zit ik kennelijk niet in elkaar.

    • Sheila Kamerman