NRC-commentaar over bultrug: ‘Euthanasiewet met voeten getreden’

Bultrug Johannes houdt de gemoederen flink bezig. Ook NRC Handelsblad stortte zich vandaag nog op het onderwerp in het commentaar. Met een kleine knipoog: ‘Johannes de bultrug, die graag een visje of een kreeftje mocht verorberen, is niet meer.’

"Bij grote dieren die lijden en die wij een naam geven, zijn we zeer betrokken." Een medewerker van het zeehondencentrum Pieterburen (links) en biologe Laura Lauta van Aysma staan hier bij de overleden bultrug Johannes. Foto ANP / Nico Jankowski "Bij grote dieren die lijden en die wij een naam geven, zijn we zeer betrokken." Een medewerker van het zeehondencentrum Pieterburen (links) en biologe Laura Lauta van Aysma staan hier bij de overleden bultrug Johannes. Foto ANP / Nico Jankowski

Bultrug Johannes houdt de gemoederen flink bezig. Is alle opwinding rondom de walvis drukmakerij, stellen dierenorganisaties zich aan, is de dood van de bultrug een schande, of moeten we zijn dood zien als een slecht voorteken? Ook NRC Handelsblad stortte zich vandaag nog op het onderwerp in het commentaar. Met een kleine knipoog.

Johannes de bultrug, die graag een visje of een kreeftje mocht verorberen, is niet meer. Een bioloog die gespecialiseerd is in zeezoogdieren heeft dat gisterochtend officieel vastgesteld. Johannes ademde niet meer, zodat mag worden aangenomen dat de de bioloog het bij het rechte eind had.

Aan zijn uitzichtloos lijden is een einde gemaakt. Helaas had Johannes geen wilsverklaring achtergelaten waaruit bleek dat hij in de gegeven situatie toestemming gaf om zijn leven zo te beëindigen. We weten alleen dat hij de weg kwijt was. Dus vermoedelijk is de Nederlandse euthanasiewetgeving met voeten getreden.

Het kan niet anders of deze kwestie wordt morgen in het vragenuurtje van de Tweede Kamer aan de orde gesteld. Een spoeddebat kan ook, maar voor Johannes komt dat hoe dan ook te laat.

Ten minste dienen de dierenpolitie en het Openbaar Ministerie hun beste krachten in te zetten om het gedrag van Ecomare, de natuurorganisatie voor het waddengebied en de Noordzee, aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen. De medewerkers van Ecomare kunnen dan wel verklaren dat “spoelen, trekken en sjorren met veel motorgeweld zinloos martelen” zou zijn geweest, en de doorgaans assertieve actiegroep Greenpeace mag hebben erkend dat betrokken organisaties “hun uiterste best hebben gedaan om het dier te redden”, waarom zouden we dat voetstoots aannemen?

Ten slotte vindt Lenie ’t Hart van de Zeehondencrèche dat Johannes’ dood met veel geheimzinnigheid is omgeven. Op haar beurt meent de burgemeester van Texel, Francine Giskes, dat de instanties die Johannes niet eens hebben gered met “grof geweld en vuilspuiterij” worden belaagd. Vervolgens deed zij de constatering die natuurlijk niet kon uitblijven: de beste stuurlui staan aan wal. Zoals, een kleine tien kilometer uit de kust, Naturalis, centrum voor biodiversiteit in Leiden, dat nu het mes in Johannes mag zetten.

Nederlanders twitterden zich afgelopen dagen bijkans een vingerbreuk om hun woede over het lot van de bultrug kenbaar maken. Bij grote dieren die lijden en die wij een naam geven, zijn we zeer betrokken. Denk aan Morgan de orka, die in 2010 verward ronddobberde in de Waddenzee en liefdevol werd opgevangen in Harderwijk. Morgan, die eerder een malse zeehond of een pinguïn niet versmaadde, werd na enige rechtszaken overgebracht naar een dierencentrum op Tenerife.

Daar is gebleken dat Morgan vermoedelijk doof is. Ook heeft hij er diepe snijwonden opgelopen, omdat niet alle soortgenoten hem zomaar accepteren in hun groep.
Wat kan de natuur toch wreed zijn. Wat goed dat er dan mensen zijn die het zo voor stakkers als Johannes en Morgan opnemen.

    • Anouk van Kampen