Opinie

    • Frits Abrahams

Méér wapens?

Al kort na de moordpartij in het Amerikaanse stadje Newton verscheen op de site van The New York Times een indrukwekkende ingezonden brief van een zekere Gregory Gibson. Hij was de vader van Galen, een 18-jarige jongen, die op 14 december 1992 samen met een leraar werd doodgeschoten door een gestoorde medestudent van Simon’s Rock College in Massachusetts. De dader was ongelukkig op de school en wilde wraak nemen. Hij kocht een geweer in een wapenwinkel en liet de munitie via de post komen.

Gibson schreef er een boek over, waarin hij voorstelde om wapengeweld voortaan als een kwestie van volksgezondheid aan te pakken, net als roken en pesticiden. Hij nam jarenlang deel aan betogingen en ondertekende petities, maar uiteindelijk hield hij er ontmoedigd mee op.

„Controle van vuurwapens, een hot issue in de ‘vroege dagen’ van de schietpartijen op de scholen, werd op onverklaarbare manier een bijzaak voor politici”, schrijft hij. „Ik begon te beseffen dat wij in de kern willen dat het er in Amerika zo toegaat. We willen onze vrijheid, en we willen onze vuurwapens, en als we daarvoor af en toe een schietpartij op school moeten doorstaan – so be it.”

De verschrikking van Newton wordt er voor Gibson niet minder door, maar nóg verschrikkelijker vindt hij de onvermijdelijke klaagzang: ‘Hoe konden we dit laten gebeuren?’

„Het is een verschrikkelijke vraag omdat het antwoord zo eenvoudig is”, schrijft hij. „Maak het makkelijk voor mensen om wapens te krijgen en deze dingen blijven gebeuren. Zo blijven kinderen betalen voor de vrijheid waarvan hun ouders genieten.”

Vooral het laatste zinnetje is saillant als het waar is wat nu beweerd wordt over Nancy Lanza, de moeder van Adam. Zij zou in het bezit zijn geweest van vijf vuurwapens, waaronder de twee pistolen en het semi-automatische geweer waarmee haar zoon naar de school ging, nadat hij zijn moeder had doodgeschoten. Nancy kon in het plaatselijke restaurant enthousiast over haar wapencollectie praten, meldt een getuige, „ze ging vaak met haar zoons schieten op de schietbaan.”

Kijkend naar CNN viel me op hoe heftig vooral de journalistiek de wapenlobby aanviel. Presentatoren lieten hun emoties de vrije loop. Don Lemon, presentator bij CNN, stelde vrijwel iedereen die hij interviewde dezelfde vraag: kunnen we zo wel doorgaan? Tom Fuentes, een vroegere topman van de FBI antwoordde: „We hebben een slecht systeem voor de behandeling van geestelijk gestoorden. Combineer je dat met wapenbezit, dan krijg je zulke gevolgen. We praten er al jaren over, maar er verandert niets.”

Ook op CNN konden we de woede-uitbarsting zien van de Britse journalist Piers Morgan, opvolger van Larry King. Hij zit tegenover drie gestaalde mannen van de wapenlobby die hem toeschreeuwen dat wapenbezit na zulke gebeurtenissen juist bevorderd zou moeten worden. „Ik ben zó kwaad”, schreeuwt Morgan terug, „kinderen worden neergemaaid met legaal verworven wapens, en jullie van de wapenlobby blijven maar zeggen: het antwoord is méér wapens!”

Columnist Nicholas D. Kristof vatte het probleem in een rake retorische vraag samen: „Waarom kunnen we wapens niet even serieus reguleren als auto’s?” Het is een politiek falen, concludeerde ook hij.

Het wordt tijd voor Obama om een list te verzinnen – de beste van zijn carrière. Met (zijn) tranen versla je de mannen van de wapenlobby niet.

    • Frits Abrahams