Kommil Foo beheerst timing tot in perfectie

Cabaret

Breken, door Kommil Foo. Gezien: 14/12 in Kleine Komedie, Amsterdam. Nederlandse tournee t/m 31/5. Inl: hekwerk.nl ****

Zo simpel kan het zijn: het ene lucifersdoosje rammelt en het andere niet. Tot het ene opeens niet meer rammelt, maar het andere wel. Dan komt er nog een moment waarop ze eerst alle twee rammelen, en meteen daarna niet meer rammelen. En ten slotte rammelen ze zelfs al als niemand ze schudt. Maar is dat om te lachen? Ja, op voorwaarde dat de timing volmaakt is en het nummer volstrekt stoïcijns wordt uitgevoerd. Bij voorkeur door het duo Kommil Foo, alias de Vlaamse broers Mich en Raf Walschaerts, die al jarenlang ook in Nederland veel publiek trekken met programma’s waarin droogkomische scènes worden afgewisseld met wellustig wentelende liedjes. Eén keer, in 2005, wonnen ze hier al de Poelifinario voor het beste cabaretprogramma van het jaar.

Sindsdien zijn hun voorstellingen steeds gedempter geworden. De acrobatische slapstick die ooit tot zo veel visuele grappen leidde, is verdwenen. In hun nieuwe programma, Breken, worden bijna geen attributen meer gebruikt. Ja, die lucifersdoosjes. En een windmachine met zonderling resultaat. Maar verder niets. Kommil Foo wisselt zijn weemoedige liedjes – met eigen begeleiding op gitaar, piano, viool en twee ritmisch op een bovenbeen stuiterende eetlepels – hier af met monoloogjes en samenspraakjes die meestal beginnen met twee veertigers die elkaar vragen hoe het gaat. Waarop de één een relaas afsteekt over een stiekeme blik in het dagboek van zijn vrouw. Of over de heldenrol die hij denkt te spelen door zijn vrouw niet te vertellen dat hij is vreemdgegaan.

In dat soort logica zijn de broers op hun best. En in hun muzikaliteit, die de grapscènes zo mooi tot één onvervreemdbaar geheel maakt.

    • Henk van Gelder