‘Ik ben de moeder van Adam Lanza’ - openhartig betoog over geestesziekte

Familieleden van scholieren zoeken vrijdag, na de schietpartij in Connecticut, steun bij elkaar. Foto Reuters / Andrees Latif

Na het drama in Newtown schreef een anonieme Amerikaanse moeder dit weekend een openhartig, ontluisterend stuk over haar zoon met psychiatrische problemen. Ze maakte veel los met haar oproep tot meer aandacht voor psychiatrische aandoeningen.

In haar blog (hier in het Nederlands te lezen) vertelt de vrouw over haar zoon van twaalf, die in het stuk Michael (niet zijn echte naam) wordt genoemd. Wat hem precies mankeert blijft de vraag. Diverse diagnoses zijn de afgelopen jaren door verschillende behandelaars geopperd en verworpen.

Bij grote woede volgen soms doodsbedreigingen

Wel duidelijk is dat zijn gedrag op onbewaakte momenten plotseling zeer agressief en gevaarlijk is. Als voorbeeld geeft de auteur enkele anekdotes. Wanneer ze hem vraagt zijn boeken terug te brengen naar de bibliotheek pakt hij een mes en dreigt hij haar en zichzelf te vermoorden.

De politie dwong Michael hierop een brancard op en bracht hem naar een psychiatrische instelling waar geen plek voor hem was, waardoor hij met een kalmeringsmiddel weer naar huis werd gestuurd.

‘Ik ben de moeder van Adam Lanza’

De auteur wil met haar stuk een discussie op gang helpen over de manier waarop de Verenigde Staten omgaan met patiënten zoals Michael:

“Ik deel dit verhaal, omdat ik de moeder ben van Adam Lanza. Ik ben de moeder van Dylan Klebold en van Eric Harris. Ik ben de moeder van James Holmes. Ik ben de moeder van Jared Loughner. Ik ben de moeder van Seung-Hui Cho. Deze jongens, en hun moeders, hebben hulp nodig. Na opnieuw een gruwelijke nationale tragedie is het gemakkelijk om over wapens te praten. Maar het is tijd om te praten over mentale ziektes. [...]

Het lijkt erop dat de Verenigde Staten de gevangenis gebruiken als de oplossing voor geesteszieken. Na de tragedie in Connecticut ben ik ben het eens met iedereen die roept dat er iets gedaan moet worden. Het is tijd voor een zinvol, landelijk gesprek over geestelijke gezondheid. Dat is de enige manier waarop onze natie ooit echt kan genezen.”

Veel twitteraars lieten weten geraakt te zijn door het verhaal:

Twitter avatar moorehn Heidi N. Moore The piece everyone is reading today. RT @NiemanLabFuego: The Anarchist Soccer Mom: Thinking the Unthinkable http://t.co/HQaPs2RU
Twitter avatar Frau_Inga Inge Read it and weep…. This woman deserves a statue. The Anarchist Soccer Mom: Thinking the Unthinkable http://t.co/w8JjRMIl
Twitter avatar TriDevil_DK Devon Something powerful to read and count your blessings. The Anarchist Soccer Mom: Thinking the Unthinkable http://t.co/JEvO3CEj
#Mentalhealth
Twitter avatar SannyZoet Sandra Heftig, moedig en zò dapper! #strongmum #kippenvel@moorehn The Anarchist Soccer Mom: Thinking the Unthinkable http://t.co/6wKlYNvh

Tegelijkertijd heeft het stuk bij anderen weerstand opgeroepen:

Twitter avatar AniKnits Ani That is my biggest issue with Anarchist Soccer Mom, she knows sending her kid to school is creating a shooter but she keeps sending him.
Twitter avatar thewino kris @jonniker (Also, do we have ANY evidence that this is what the Newtown shooter was like as a child? It’s ill-timed.)
Twitter avatar whyhelloclarice a total betty And for my final tweet, I hope Anarchist soccer moms son is ok despite his mom treating him like a sociopathic murderer.

Onder meer bij andere bloggers zijn afkeurende reacties verschenen, en roept het stuk bezorgde vragen op. Inmiddels staan er 2350 reacties onder het verhaal. Vele daarvan zijn steunbetuigingen, maar ook zijn er diverse kritische noten tussen te vinden:

“Wat ik me afvraag, gezien het feit dat uw zoon gevaarlijk is voor u, uw andere kinderen en andere mensen, wat gaat u doen om ons allemaal te beschermen, voor hij te groot is om te kunnen bedwingen?”

Daarnaast is er een betoog van iemand te lezen die het absoluut niet eens is met de keuze van de blogger om dit verhaal te plaatsen. Een fragment:

“U bent zich absoluut niet bewust van hoe u uw zoon behandelt, en heeft geen idee van zijn zorgen en angsten. U geeft hem het gevoel dat hij een monster is en dat hij ‘onoplosbaar probleem’ heeft. U geeft hem geen hoop en niemand om naartoe te gaan.

U bent veel te egoïstisch. U zou zich moeten schamen. Hulp vragen is een ding, maar door dit hele “arme ik”-scenario te spelen wilt u het middelpunt van de belangstelling zijn. Dat is absoluut walgelijk.”