Eindelijk: Shell kiest commissaris met ervaring...

Typische transfers of bonje in de boardroom, gesuikerde bonussen of verbroken beloftes? De nieuwe firma is erbij – elke zaterdag.

We zouden bijna willen zeggen: nee, Gerrit – doe het niet! Natuurlijk, het is het meest prestigieuze commissariaat in Nederland, na dat van De Nederlandsche Bank uiteraard. Maar dat is nu niet binnen handbereik zo lang je ook bestuursvoorzitter bent van ABN Amro. Een bankdirecteur kan tenslotte via een DNB-commissariaat geen toezicht op zichzelf houden. En Shell is, ook al heeft zij een Engelse rechtsvorm en ook al bestaat de historische Koninklijke Olie officieel niet meer, toch ook van ons – het hoofdkantoor staat fysiek én fiscaal in Den Haag.

Nee, het is je van harte gegund. Ook de basisvergoeding van 120.000 euro. De commissarissen van Shell, inclusief je collega – uit lang vervlogen ‘paarse’ kabinetstijden – Hans Wijers, hebben een sublieme keus gemaakt. Waar vind je nog iemand die, als zoon van een kolenboer, de energieproblematiek van huis uit heeft meegekregen. Waar vind je nog die combinatie van wetenschapper, beleidseconoom, minister van Financiën en baas van ‘staatsbank’ ABN Amro. Waar vind je nog iemand die evenals Shell zelf weet wat het is om in een schandaal terecht te komen. We zeggen slechts: opgeblazen reserves en DSB Bank.

Nee, wat ons zorgen baart is de (kans op een) historische parallel. Bijna vijf jaar geleden kreeg jouw voorganger Rijkman Groenink hetzelfde aanbod. Hij zou als financieel expert de Shell-commissarissen komen versterken. Het liep anders. Dwarse beleggers en geheime fusiebesprekingen vraten vertrouwen en tijd weg. Groenink verloor twee keer: het commissariaat bij Shell én zijn voorzitterschap bij ABN Amro.

Zei Karl Marx niet ooit: de geschiedenis herhaalt zich altijd. De eerste keer is het een tragedie, de tweede maal wordt het een farce.

    • Menno Tamminga