Brieven

In de wetenschap zijn dogma’s niet mogelijk

Rosanne Hertzberger kijkt als wetenschapper in de spiegel, naar aanleiding van de fraude van Stapel. In haar column (Opinie&Debat, 9 december) schrijft zij: „De wetenschap is daarom vol van overtuigingen, discussies, dogma’s, dwaalsporen.”

Het rapport van de commissie-Levelt noopt tot zelfreflectie in de wetenschap en misschien tot zelfkastijding, maar met de stelling dat wetenschap vol van dogma’s is, pleegt ze wetenschappelijke zelfmoord.

Een dogma – een vastomlijnde stelling die zonder beredenering tot stand komt en aan geen discussie onderhevig is – is onmogelijk in de wetenschappelijke wereld. Wetenschap en dogma’s sluiten elkaar uit.

J. Robert Oppenheimer, een illustere voorganger van Robbert Dijkgraaf als directeur van het Institute for Advanced Study, zei ooit: There is no place for dogma in science. The scientist is free, and must be free to ask any question, to doubt any assertion, to seek for any evidence, to correct any errors.

Het aanzetten tot zelfkritiek en twijfel sieren Hertzberger. Toch moet ze weten dat er in de wetenschap altijd ruimte is voor kritiek en twijfel, maar niet voor dogma’s.

F.M. Witpeerd

Student natuurkunde aan de Universiteit Leiden

Die AWBZ werd ook wel erg ruim toegekend

Het hoofdredactioneel commentaar gaat in op de kostenstijging van de Algemene wet bijzondere ziektekosten (NRC Handelsblad, 8 december). Zonder zorgvuldige analyse wijst het naar het „succes van het persoonsgebonden budget”. Nauwelijks een zin later wordt fraude aangevoerd als een belangrijke oorzaak van de uitgavenstijging.

Het is voor mij een raadsel dat niemand kijkt naar het toekenningsbeleid van de overheid. Al die uitgaven van de AWBZ zijn ooit toch via individuele beschikkingen aan mensen toegekend?

De overheid heeft alle vrijheid om zelf de toekenningsprocedure vast te stellen. Al het – veronderstelde en bewezen – misbruik gebeurt dus op basis van afgegeven beschikkingen. Zijn die toekenningen zorgvuldig genoeg geweest? Hoe kan er zo veel verschil zitten tussen de toegekende zorg en de ontvangen zorg? Had die toekenning niet veel lager kunnen zijn?

Wie is er onzorgvuldig geweest door te ruim toe te kennen?

Betrek ook deze vragen in de discussie en wijs niet eenzijdig naar de zorgontvangers, hun verzorgers of hun bemiddelaars!

Jos brok

Ulvenhout

    • F.M. Witpeerd
    • Jos Brok