Vele visies op een plots verdwenen meisje

Pere Antoni Pons: Alle duivels zijn hier. (Tots els dimonis són aquí). Vert. H. Overkleeft. Zirimiri, 220 blz. € 17,95

Mallorca is meer dan alleen de stranden waarom het Baleareneiland beroemd is. In het binnenland houden slaperige dorpen al een halve eeuw lang de illusie in stand dat toerisme iets is van een andere wereld. In één van die dorpjes laat de Mallorcaans-Catalaanse schrijver Pere Antoni Pons een jong meisje spoorloos verdwijnen. Het is kerstvakantie, zij is voor een paar dagen teruggekeerd uit Barcelona. Op de ochtend na haar komst vinden haar ouders haar bed leeg. Een zoekactie van het hele dorp levert niets op.

Alle duivels zijn hier, Pons’ tweede roman na wat dichtbundels en journalistiek werk, volgt de schreden van Ricard Rosenthal, docent van de verdwenen Clàudia, op zijn private zoektocht naar zijn studente. Hij heeft zijn eigen sores te verwerken. Zijn vrouw is kort daarvoor omgekomen bij een vliegtuigongeluk, samen met een minnaar van wie Ricard het bestaan niet vermoedde. En deze zelfopgelegde opdracht, zo vertelt hij de redacteur van de krant waaraan hij literaire bijdragen levert, kan hem misschien van zijn zorgen verlossen. Wie weet zit er zelfs nog een stukje in.

Tot op dat punt is Alle duivels zijn hier een goed geschreven, maar een weinig opzienbarende variant op het klassieke speurdersverhaal. Natuurlijk heeft Ricard ook zelf het een en ander te verbergen, net als Clàudia’s vriendje en haar zuster. En dan is er nog de plaatselijke mythe, volgens welke het dorp allang vervloekt is. De whodunnit reikt hier de hand aan het horrorverhaal.

Maar het is niet op dit vlak dat Pons zijn lezer verbluft. Dat doet hij door het verhaal met uiteenlopende stemmen te vertellen zonder de eenheid van zijn boek ook maar een moment in het gedrang te brengen. Beurtelings voeren Ricard en zijn redacteur in Barcelona het woord: de eerste via de mailtjes die hij aan de tweede stuurt.

In hun beider verhalen komen vervolgens de dorpelingen aan het woord. En als buitenste schil is er dan nog het verhoor van de naamloze redacteur door een nóg schimmiger personage (een politieman?) die het relaas af en toe met formele vragen onderbreekt.

Meer dan een detectiveverhaal is Alle duivels zijn hier daarmee een stijloefening, waarin Pons zijn technisch kunnen met bravoure tentoonspreidt. Het knapste daarvan is dat je dat aanvankelijk nauwelijks merkt, zo gewiekst zit niet alleen de plot, maar ook de compositie van de plot in elkaar. Een werkelijk grote roman is dit boek daarmee nog niet. Wel een proeve van kunnen die voor de Catalaanse letteren een belofte is.

    • Ger Groot