opinie

Twee kinderen

Niet één, maar twee kinderen sprongen dinsdag voor een trein. Fleur Bloemen (15) deed het in Meppel, voor de ogen van schoolgenoten. Zij werd gepest, schreef ze in een afscheidsbrief, waarin ze ook namen gaf. De ander, een havo-4-scholier, sprong ruim dertig kilometer verderop, in Dalfsen (ik noem geen naam zolang zijn ouders die niet naar buiten brengen).

Bij zijn school, het Deltion Sprint Lyceum in Zwolle, vroeg ik per telefoon naar de directeur. De receptioniste wilde weten waarover het ging.

Over de zelfdoding.

„Oh, ó-ké?”, zei de receptioniste. „Dan krijgt u marketing en communicatie.”

Daarna: een muzakje.

De directeur, Jan Brentje, belde uiteindelijk zelf terug. Volgens hem was pesten op school hier geen aanleiding, ook volgens de ouders niet. Wel waren er andere problemen, die hij benoemde. De jongen was ook begeleid door de Ambelt, een instelling voor passend onderwijs in Zwolle. „Dat meisje, Fleur, kreeg daar ook hulp”, zei Jan Brentje. Kenden ze elkaar? Volgens Brentje niet.

De Meppeler Courant publiceert vanmiddag een interview met de ouders van Fleur Bloemen. Zij citeren uit een schriftje van hun dochter: „Ik kan er niet meer tegen. Ik wil hier weg. Voorgoed!” Haar vader: „Ze wilde door met ons, maar niet met het leven op school.” Ze was gepest op de basisschool, maar was nu een muzikaal, sociaal meisje dat „supercijfers” haalde. Fleur gaf „geen enkel signaal”. Ze zou dit weekend meedoen aan een postduivententoonstelling. Maar in haar schriftje schreef ze: „Ik zal jullie missen/ maar op een dag zullen wij samen zijn (...) Als het sneeuwt ben ik het vlokje dat in jullie handen valt.”

Haar school, het AOC Terra in Meppel, belegde gisteren haastig een persconferentie – niet op verzoek van de ouders. Astrid Berendsen, van de raad van bestuur van de overkoepelende Onderwijsgroep Noord, zei even daarvoor aan de telefoon dat de school „eerst maar eens gaat kijken of er een relatie met pesten is”.

Berendsen sprak de taal van reputatiemanagers: onafhankelijk onderzoek. Samen. Maatregelen nemen. Maar vroeg je naar het verleden, dan kwam er niets. Andere betrokkenen zeiden later dat Berendsen de afscheidsbrief van Fleur met de namen al te lezen had gekregen. Dat ze de mogelijkheid van pesten aanvankelijk „keihard ontkende”. De school had maatschappelijk werk voor die dingen. En een ‘protocol’.

De jongen die dinsdag sprong was gefascineerd door treinen. Via internet had hij contact met andere treinspotters. Eén van hen stuurde me een link naar het videokanaal van de jongen: 700 filmpjes. „Heel Nederland kijkt uit naar je 750ste”, schreef iemand in een comment. Maar vorige week ook, gemeen: „(naam), je hebt kanker.”

De jongen postte dertien video’s van de Emmerlijn: het baanvak Zwolle-Emmen. Het loopt langs Dalfsen.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Christiaan Weijts.