Kiosk-app

Woensdagavond bracht ik door met een ondernemer die één van de eerste westerse miljonairs in Birma probeert te worden, een vrouw die in alle Braziliaanse restaurants van Nederland wil eten en een jongen die antieke lampen uit verlaten Oost-Duitse militaire complexen redt. Deze avonturiers hadden één ding gemeen: ze willen over hun belevenissen bloggen. Zodat andere pioniers in Birma, Braziliaanse restaurantuitbaters en lampenliefhebbers van hun kennis en ervaringen kunnen profiteren. Daarom gaf ik ze die avond een blogworkshop.

„Is bloggen eigenlijk niet een beetje dood?” vroeg ‘Birma’ nadat ik hem drie uur lang had lastig gevallen met blogtips. Ik omzeilde rakelings een zenuwinzinking, vond m’n adem terug, en zei: neen. Het is het enige digitale medium waar je écht verhalen kunt vertellen. Je kunt natuurlijk tweets plaatsen, of je laven aan de lichtblauwe like-orgie van Zuckerberg, maar dan word je door de standaardstructuur van die netwerken in je creatieve vrijheid beperkt. ‘Birma’ knikte instemmend. Godzijdank.

Tevreden fietste ik die avond naar huis. Ik zakte onderuit op de bank, pakte m’n iPad 1, klikte op de Kiosk-app en liet de antieke iPad van schrik uit m’n handen vallen. Op het scherm prijkte een publicatievorm die weleens een geduchte concurrent van de blog zou kunnen worden: het digitale magazine.

Met de Kiosk-app maakt Apple het voor iedereen mogelijk om abonnementen aan te bieden en dus tijdschriftenmaker te worden. Daarom beginnen steeds meer afgevaardigden van de digitale voorhoede hun eigen iPad-magazine. Zoals Matter, een publicatie van twee wetenschapsjournalisten die gek werden van de oppervlakkigheid in hun vak en elke maand een diepgravend stuk tegen betaling van 99 dollarcent aanbieden. Of Marco Arment, de man die ooit Tumblr bouwde en nu elke maand de beste technologiestukken bundelt en ze via de Kiosk-app voor 1,99 dollar verkoopt. The Magazine, noemt hij zijn blad, ‘for geeks like us’. Of het New Yorkse hipsterblog The Awl, dat voor 4 dollar per maand zijn beste blogartikelen als ‘Weekend Companion’ uitbrengt.

Matter, The Magazine en The Awl hebben alle drie een minimalistisch design. Leesbaarheid staat voorop. Geen gekke toeters en bellen, zoals bij het failliete The Daily van Rupert Murdoch, maar witte pagina’s met zwarte letters. Je wilt immers goede stukken lezen, en niets anders.

De kosten voor het beginnen van zo’n nichemagazine zijn laag, want er komt geen drukpers aan te pas. Het enige waar het nog aan ontbreekt, is een programma waarmee ook niet-nerds een iPad-magazine kunnen maken. Zodat het publiceren van zo’n Kiosk-app net zo makkelijk wordt als het opzetten van een blog. Zodra die software gebouwd is, zijn we klaar voor de volgende revolutie.

Het lijkt Birma wel.

    • Ernst-Jan Pfauth