De draad kwijt

Rond de spits in de metro met je neus in de oksel van een basketbalspeler gedrukt worden terwijl je je vasthoudt aan de wat verwarde gedachten van een romanpersonage is een moeilijke zaak. Een roman van gewicht, zeker als het de realiteit overstijgt, vraagt om een luie stoel en niet om een bevochten staplek in een metro. In de metro ben je immers zonder rust en met doel (nog zeven haltes) en als je zelf met doel bent kun je je niet verliezen in het doel van een ander, een verse weduwe op blz. 106 in dit geval.

Ik draag in de metro dan ook altijd een tussenboekje of metroboekje bij me. Metroboekjes zijn boekjes die je kunt lezen zonder uit het oog te verliezen op welke aankomende lege stoel je de meeste kans maakt, je zal de draad niet kwijtraken, om de simpele en prettige reden dat er helemaal geen draad is. Het boekje bestaat uit op zichzelf staande hoofdstukjes. Eigenlijk vult een metroboekje het niemandsland op tussen het traditionele boek en de E-reader (uit sentimentele ballast ben je nog steeds niet op de laatste overgegaan).

Maar bij een gebrek aan een eigen doel is het juist prettig om door het doel van een ander geleid te worden, ook al weet ik ergens wel dat doelloos zijn – zonder vertrek- en aankomstpunt - een deugd zou kunnen zijn, afgesloten dat je bent van de buitenwereld en de ruis die die wereld met zich meebrengt. Misschien dat ik daarom deze dagen zonder vooropgezet doel door Barcelona wandel. Zo gemakkelijk als dat lijkt is het nog niet. Hoewel aan de buitenkant alles klopt - tapas, cortado’s, rioja, strandwandelingen en palmbomen – weet mijn binnenste wel beter, die laat zich niet voor de gek houden. Al dwalend door de oude Catalaanse straatjes blijk ik zo gewend aan het hebben van een doel, aan het altijd ergens naartoe op weg zijn, dat ik niet meer weet wat ik met een dag zonder doel aan moet. En al helemaal niet met een metroboekje zonder rode draad om me aan vast te houden, en die als oude gewoonte met mij mee gereisd is naar Spanje.

De boodschap is duidelijk. Metroboekjes zijn meer dan metroboekjes alleen.

    • Sophie van der Stap