'Wij zorgen dat hij nooitop feestjes komt, zeiden ouders'

Peter Bongaerts, directeur van een stichting met 23 basisscholen, kreeg ook te maken met ouderlijk verzet tegen een kleuter. Het jongetje zit nog steeds thuis.

Aan het begin van dit schooljaar kreeg Peter Bongaerts, directeur van de Sophia Stichting die 23 katholieke basisscholen bestuurt, te maken met verzet van ouders tegen de komst van een zesjarig jongetje op een school. Op zijn eerdere school, in een naburig dorp, had het jongetje ‘seksueel grensoverschrijdend gedrag’ vertoond. De protesterende ouders stelden een petitie op, schakelden een advocaat in en dreigden met een kort geding als het schoolbestuur de plaatsing zou doorzetten. De ouders van het jongetje besloten daarop op zoek te gaan naar een andere school. Dat is nog niet gelukt, het jongetje krijgt thuisonderwijs.

Hoe moeten scholen omgaan met dit type ouderprotest, vraagt Peter Bongaerts zich af. Wie beslist welke leerlingen een school aanneemt? Natuurlijk is dat aan het schoolbestuur, zegt hij. „Het zou te gek zijn als elk kind dat zich aanmeldt op een basisschool door een soort ballotage van ouders moet.” Aan de andere kant hebben gesprekken met de opstandige ouders hem ervan overtuigd dat scholen ouders meer bij ‘controversiële plaatsingen’ moeten betrekken. De ouders wilden de krant niet te woord staan.

Had u de school voorbereid op de komst van het jongetje?

„Er was een veiligheidsplan gemaakt, alles was geregeld. Een nieuwe onderwijsassistent zou het kind elke dag aannemen van zijn ouders, de hele dag in de klas blijven en het jongetje aan het eind van de dag weer overdragen. Extra ogen. Over gym, toiletgang en buiten spelen waren strikte afspraken gemaakt. Het was een prima plan, dat werd gedragen door het hele schoolteam en de medezeggenschapsraad.”

Wanneer had u de ouders geïnformeerd?

„We hebben een informatie-avond belegd op de dinsdag voor de week dat het jongetje zou beginnen op de school. Iedereen die met het jongetje te maken had, zou daar zijn om vragen te beantwoorden. De vrijdag ervoor nodigden we per brief de ouders uit. Wat we niet voorzien hadden, was dat de ouders elkaar in het weekend troffen. Dinsdagmorgen, nog voor de bijeenkomst, kreeg ik al een petitie met handtekeningen en een telefoontje van de advocaat.”

Lieten de ouders zich op de informatie-avond geruststellen?

„Wat we die avond te zien kregen, was georganiseerde weerstand. Het kwam niet tot een gesprek. Angst had deze ouders in zijn greep. Dat kwam ook doordat de landelijke pers op het voorval was gedoken, nadat een ouder de Telegraaf had gebeld. Die krant gebruikte termen als ‘seksueel misbruik’ en ‘aanranden’. Dat werd voor waar aangenomen, zonder dat mensen wisten wat er precies was gebeurd.”

De ouders kregen hun zin. Waarom liet u dat toe?

„Kinderen waar iets mee is zijn welkom op onze scholen. We hebben kinderen geplaatst met stoornissen en vormen van agressief gedrag dat vele malen zwaarder is dan dat van dit jongetje. Daarbij vragen wij niet wat ouders ervan vinden. In dit geval pikten de ouders het niet. Ik hou niet van slappe knieën, maar moet je zo’n jongetje dan toch plaatsen? Kun je een kind in zo’n isolement brengen? Er zijn dingen gezegd als: ‘Mijn kind mag niet bij hem aan een tafeltje zitten.’ ‘Mijn kind mag niet met hem spelen in de pauze.’ ‘Wij zorgen dat hij niet naar verjaardagsfeestjes gaat.’ ”

Waarom is er nog steeds geen andere school gevonden?

„Scholen die we spreken zeggen het kind graag een tweede kans te willen geven. Maar ze zijn ongelooflijk bang voor de onrust onder ouders en de bemoeienis van de pers.”

Hoe is nu de relatie tussen school en ouders?

„Vorige maand zijn er twee avonden geweest met ouders, school, bestuur en een onafhankelijke voorzitter. Dat heeft over en weer tot meer begrip geleid. Als schoolbestuur zijn we tot de conclusie gekomen dat in gevallen als deze een andere aanpak nodig is. Ouders gaan niet over de plaatsing van kinderen, dat vind ik nog steeds. Maar je kunt hen er wel meer bij betrekken, zeker bij deze uitzonderlijke plaatsingen. Wij hebben hen voor een voldongen feit gesteld. Dat pikken ouders niet.”

    • Joke Mat