Dr. House in de collegezaal

Op medische faculteiten kunnen studenten geneeskunde met een specialist afleveringen bekijken van de serie House.

Amsterdam 28-11-2012 Dr.House-college in het AMC voor merendeels studenten Geneeskunde Foto NRC H'Blad Maurice Boyer

Een vermoeid uitziende jongeman smeekt Dr. House op straat om hulp. Wanneer de arts hem met zijn wandelstok wegjaagt – in een oogopslag heeft de arrogante House gezien dat de man seropositief is en ‘medisch’ oninteressant – zakt hij in elkaar.

Op een druilerige woensdagavond ziet een honderdtal jonge studenten geneeskunde in een Rotterdamse aula hoe deze ‘saaie’ casus een interessant kantje krijgt. Ze zijn vanavond naar het Erasmus Medisch Centrum gekomen voor een van de ‘Dr. House-avonden’ van de internationale medische studentenvereniging IFMSA-NL. Die organiseert sinds 2009 bijeenkomsten waarop studenten samen met een medisch specialist een aflevering bekijken van de populaire tv-serie waarin Gregory House en zijn team patiënten met mysterieuze symptomen genezen.

Omdat het centrale thema van deze aflevering aids is, zet arts-viroloog Charles Boucher op gepaste momenten de aflevering stil. Bijvoorbeeld wanneer House na een analyse van de symptomen – koorts, kortademigheid, gewichtsverlies – kwalen opsomt die mensen met hiv vaker hebben. Heeft House gelijk om te denken aan tbc of toxoplasmose, typische infecties die optreden bij mensen met een verminderde weerstand? De aanwezigen vinden het logisch. Dan blijkt uit tests niets mis met het immuunsysteem van de man. House past zijn diagnose aan: een parasiet?

Doel van de avonden is op een leuke manier beter leren klinisch redeneren. Hoewel House niet bepaald een voorbeeldarts is – totaal ongeïnteresseerd in het lijden van de patiënt – verdient zijn werkwijze navolging. De afleveringen beginnen met een anamnese, een verslag van de symptomen van een patiënt, gevolgd door een differentiaaldiagnose, een lijst aandoeningen waaraan de patiënt zou kunnen lijden. Door de aflevering heen wordt aan de hand van onderzoek en ontwikkeling van het ziektebeeld de lijst steeds aangepast.

Volgens Danitsha Nanhekhan van IFMSA-NL draait het bij House M.D. , anders dan bij veel medische tv-series, meer om de ziektes dan om het leven van de personages.

Minder na te volgen is House’ gewoonte dure behandelingen te beginnen die bij een foute inschatting fataal kunnen zijn. Zo gaat het na het toedienen van steroïden de verkeerde kant op met de jongeman. Heeft hij naast hiv non-hodgkin lymfoom?

Ook de lessen over niet-medische aspecten van het vak worden concreter tijdens discussies over de aflevering. Zo hoest de patiënt bloed in het gezicht van House’ assistent. Boucher vraagt hoe groot het risico op besmetting in dit concrete geval is. Klein, blijkt na een analyse. Toch blijft de assistent twijfelen. Boucher: „Maak in een situatie als deze nooit zelf een risico-inschatting.”

De viroloog komt met plezier tekst en uitleg geven op de bijeenkomsten, omdat de avonden een initiatief zijn van de studenten zelf zijn en de 5 euro entreegeld naar stichting Stop Aids Now! gaat. Gemiddeld worden op elke medische faculteit in Nederland zo’n twee à drie avonden per jaar georganiseerd, met zo’n honderdtal aanwezigen.

De studentikoze aanpak van de avond lijkt Boucher niet te storen. Zo komen ze er in Rotterdam pas ná prioriteit nummer één – uitdelen van de gratis pizza – achter dat het projectiemateriaal niet werkt. Een bezoeker lost het probleem snel op.

„De ziektecombinaties in de afleveringen vinden medische studenten geweldig, maar ze zijn meestal zo zeldzaam dat de gemiddelde arts er nooit mee in aanraking komt”, vertelt Boucher. Zo blijkt aan het slot van de aflevering van deze avond dat de klachten van de man niets te maken hebben met zijn hiv; hij heeft tijden het jagen met zijn vader een vossenlintworm opgelopen.

Boucher: „Ik heb opgezocht hoe vaak dit voorkomt. In de VS is er geen enkel geval bekend. In de serie hebben zowel vader als zoon er last van. Vrij onwaarschijnlijk.” Dat mag de pret niet drukken. „Want”, verduidelijk Boucher in een korte, college-achtige presentatie na de vertoning, „in Europa rukt de vos op. Patiënten met de lintworm zouden over enkele jaren in de wachtkamers van deze studenten kunnen zitten.”

    • Sabeth Snijders