Ashton Brothers verrassen nog altijd

Treasures, door Ashton Brothers. Gezien: 12/12 in Zaantheater, Zaandam. Tournee t/m 17/5. Inl: ashtonbrothers.nl

Een jubileumprogramma moest het worden, want de Ashton Brothers bestaan tien jaar. Een potpourri van topnummers uit de vorige drie programma’s, dat was de bedoeling. Maar gaandeweg is Treasures toch zo goed als nieuw – met een doodenkel scènetje van vroeger, dat trouwens nog altijd zijn doel treft, en verder vooral veel verrassends.

Verrassen doen de vier ex-studenten van de Amsterdamse Kleinkunstacademie nog steeds. In hun optreden maken ze voortdurend niet eerder beproefde combinaties van komische acrobatiek, slapstick, muziek, perfect passende geluidseffecten, goocheltoeren, zang en woorden. Beter gezegd: allerlei geluidjes die op woorden lijken. Hun babygebrabbel is nog altijd ongeëvenaard.

In hun vierde programma spelen Joost Spijkers, Friso van Vemde, Pepijn Gunneweg en Pim Muda eens te meer met ons verwachtingspatroon. Traditionele acrobatiek kan voorspelbaar zijn. Dat zijn zij nooit. Er gebeurt altijd iets raars, iets onverwachts. Wie verzint het dat iemand It’s not unusual zingt terwijl hij aan twee als gymnastiekringen fungerende wc-brillen hangt? Wie laat een andere figuur goochelen met oogballen? Wie bedenkt een rondedansje met vier doodskisten?

En in al die nummers zijn ze geen gepolijste artiesten met een gladde grijns als het nummer is gelukt. Integendeel: ze spelen meestal een karikaturaal soort mannetjes die het ook niet kunnen helpen dat ze in zulke bizarre situaties verzeild raken. Samen met hun vaste regisseur Peter de Baan – en in een multifunctioneel, mooi geometrisch zwart-wit decor van Jan Aarntzen – weten de Ashton Brothers opnieuw hun grenzen te verleggen. Iets minder fysiek misschien, maar met des te meer rare wendingen. Mooi is dat, zo’n voorstelling waarin alles lijkt te kunnen.

    • Henk van Gelder