Alwéér een vervolgfilm?

The Hobbit volgt een wet in Hollywood: een succesfilm wordt uitgemolken. Neem het ze eens kwalijk.

Redacteur Media

Een gedachtenoefening: probeer eens een succesvolle Hollywood-blockbuster te bedenken waar geen prequel of sequel van gemaakt is. Neem je tijd, waarschijnlijk duurt het even.

Lord of The Rings (LOTR) was tot voor kort één van de laatste films die door recyclemachine Hollywood werd gespaard. Althans, voor wie de LOTR-serie als één lange, in drie stukken geknipte film beschouwt. Na de première van het eerste deel van The Hobbit gisteren is ook de LOTR-serie besmet met de ziekte van Hollywood.

Kijk voor de grap eens wat er in 2013 allemaal op ons afkomt: Kick Ass 2, Iron Man 3, Fast and Furious 6, The Hangover: Part III, Scary Movie 5, Sin City 2, Grown Ups 2, The Smurfs 2 en Die Hard 5. Er verschijnt volgend jaar, uiteraard, weer een nieuwe Star Trek-film (Star Trek Into Darkness). En Disney maakt een begin met de nieuwe Star Wars sequel trilogy. In oktober dit jaar kocht Disney productiemaatschappij Lucasfilm van George Lucas voor ruim 3 miljard euro. Dat opende de deur voor nieuwe Star Wars-films, een genre dat volgens bedenker Lucas nog „honderd jaar mee kan”.

Het is een wet in Hollywood: een kassucces krijgt een vervolg. Waarom ook niet? Investeerders enthousiast maken (de meest tijdrovende klus in Hollywood) is direct een stuk eenvoudiger. Acteurs die te veel geld eisen of moeilijk doen over het script van hun vervolgfilm? Geen bezwaar, dan start je gewoon de hele serie opnieuw. Dat Matt Damon geen zin had om nog een keer Jason Bourne te spelen hield Universal Studios niet tegen dit jaar The Bourne Legacy uit te brengen, met een andere hoofdrolspeler. Een serie op deze manier opnieuw beginnen, zoals regisseur Christopher Nolan met Batman deed, wordt een reboot genoemd. Het merk is bekend, alleen de smaak is anders.

Wat is er toch met Hollywood aan de hand? Waar is de fantasie van de filmmakers gebleven?

De ironie is dat juist door de grote vervolgfilms Hollywood riskantere filmprojecten kan blijven maken. Gegarandeerde successen als The Hobbit kunnen zomaar een miljard dollar winst opleveren. Per film. Ze zijn wat Hollywood tentpoles noemt: films die een productiebedrijf overeind houden. Een beetje risico is alleen mogelijk als de tent blijft staan.

Dit zijn de dragende budgetfilms waar het in Hollywood allemaal om draait. Geen verrassing dus dat de filmindustrie alles wat enigszins bekend is een podium geeft. We kennen het verhaal, het spel, de helden. Misschien zijn we ermee opgegroeid en willen we onze jeugdherinneringen herbeleven. Of misschien willen we onze zelf gecreëerde fantasiewereld na het lezen van een boek nog een keer oproepen.

Nu de superheldenvijver (Spiderman, X-Men, Captain America) van stripheldenfabriek Marvel Comics is leeggevist, heeft Hollywood nieuwe bronnen aangeboord. De aandacht is verlegd naar populaire bordspellen: de dit jaar verschenen knalfilm Battleship is zeeslagje met buitenaardse wezens. Er komt een grote Lego-film in 2014 met Will Ferrell en Liam Neeson. En, geen grap, er is een film over bordspel Monopoly in de maak.

Maar toch, filmmaatschappijen vervolgens beschuldigen van ideeënarmoede is te makkelijk. Hoe kunnen we Hollywood gebrek aan fantasie verwijten als wij, het publiek, keer op keer de films blijven bezoeken? We krijgen wat we verdienen.

Dan krijg je dat er om de filmrechten van de softerotische boekenserie Fifty shades of grey (zestig miljoen exemplaren verkocht wereldwijd) druk wordt gevochten door de grote filmmaatschappijen. Het plan is, uiteraard, om zo snel mogelijk een filmtrilogie uit te brengen.

Net als voor The Hobbit staan we ervoor in de rij, ook al vallen de recensies tegen. Niet één, maar drie keer.

    • Stijn Bronzwaer