Almere

Omdat ik de stille tochten voor John in Axel, voor Milly in Dordrecht, Sharda in Den Haag, Quincy en Ismael in Amsterdam, voor de pitbull Diesel in Putten en de bijna onopgemerkte tocht – een echte stille tocht dus – voor Claudia in Helmond allemaal had laten passeren alsof zinloos geweld mij niets deed, besloot

Omdat ik de stille tochten voor John in Axel, voor Milly in Dordrecht, Sharda in Den Haag, Quincy en Ismael in Amsterdam, voor de pitbull Diesel in Putten en de bijna onopgemerkte tocht – een echte stille tocht dus – voor Claudia in Helmond allemaal had laten passeren alsof zinloos geweld mij niets deed, besloot ik dat het tijd was dat ook ik mijn medeleven ging tonen.

Ik leerde dat er ook sweaters, regenjassen en zelfs sokken tegen zinloos geweld waren

In Almere – welbeschouwd om de hoek – deed zich een prachtige gelegenheid voor. Richard Nieuwenhuizen, de doodgetrapte grensrechter, werd herdacht. Het zou zonder twijfel de indrukwekkendste stille tocht van het jaar worden. Zo massaal dat burgemeester Annemarie van Almere via de radio een oproep aan alle niet-Almeerders deed om vooral thuis te blijven. Ze verwachtte alleen uit Almere zelf al 20.000 man, meer kon haar stad niet behappen.

Het gegeven dat half Almere in optocht voor tolerantie en respect wilde lopen, was reden juist wel te gaan. Ik had uit verkiezingsuitslagen en reportages op televisie opgemaakt dat daar minimaal de helft iets tegen Marokkanen heeft. Zal wel komen omdat ik voor de media werk, daar zitten ze altijd net zo lang aan een korstje te krabben tot het gaat ontsteken.

In de trein van Amsterdam naar Almere zaten er nog vier die schijt hadden aan de oproep van Annemarie Jorritsma. Ze gingen gedenken, geen hond die ze tegen kon houden. Ik herkende ze meteen. Om de arm zat de rode mouwband met in het midden een afbeelding van een lieveheersbeestje, het symbool tegen zinloos geweld.

Ik ging erbij zitten en vroeg of ze soms tegen zinloos geweld waren. De vraag stellen was hem beantwoorden.

Zeker weten!

Dinie en haar man Arie kwamen uit Boxmeer, Hilde kwam uit Den Bosch en Jan-Kees was in Utrecht op de trein gestapt. Ik kreeg een Fruittella en leerde dat er ook sweaters, regenjassen en zelfs sokken tegen zinloos geweld waren. Je kon ze bestellen via de website en de opbrengst ging naar het goede doel.

„Tegen pesten!”, zei Hilde met venijn in de stem.

We mochten gerust noteren dat ze vroeger op school flink gepest was.

Arie: „Vanwege d’r bril.”

Op het station van Almere konden we de gratis bussen niet vinden.

Arie: „Godverdomme!”

Met een gewone bus gingen we naar de gratis bussen die vertrokken vanaf Almere-Buiten. We reden door wijken met namen als Bloemenbuurt, Eilandenbuurt, Waterwijk, Stedenwijk, Muziekwijk en Literatuurwijk. Ik zei dat ik er nog niet dood gevonden zou willen worden, een opmerking die ik gezien de gelegenheid beter voor me had kunnen houden.

Op het blubberige parkeerterrein voor het plaatselijke stadion – nou ja, stadion – van Almere City FC begon de herdenking. Oud hockey-international Elsemieke Havinga sprak ons toe: „Woooow, wat zijn jullie met veel!”

Daarna begon ze het over weer.

„Ik dacht net toen het zo regende: dat zijn tranen van verdriet.”

Burgemeester Annemarie Jorritsma plaatste alles in een begrijpelijk kader. Ze hield haar bevolking voor dat ‘zinloos geweld een probleem van ons allemaal is’. De ‘sleutel’ lag bij de opvoeding. Ze kwam met een spreekwoord, opgedaan tijdens vakantie in Zuid-Afrika, sinds jaar en dag een gidsland qua verdraagzaamheid en tolerantie: „It takes a village to raise a child!