Nabestaanden van Afghanistan spreken over verlies

Vijfentwintig Nederlandse militairen sneuvelden in Afghanistan.

Teledoc: Gesneuveld Ned. 2, 20.25 - 22.00 uur

Gesneuveld gaat over verlies. Hoe is het om je man, broer, zoon of vriend te verliezen omdat hij is gedood in Afghanistan? Nabestaanden spreken daarover met opmerkelijke openheid in deze documentaire van Robert Oey, en tonen daarbij alle mogelijke varianten van rouwverwerking.

Tussen 2006 en 2010 namen 16.000 Nederlandse militairen deel aan de ISAF missie in Afghanistan. Vijfentwintig van hen kwamen om, tien door een bermbom, twee door eigen vuur, een door zelfdoding. Oey won het vertrouwen van veel nabestaanden, inclusief oud-opperbevelhebber Peter van Uhm, die in 2008 zijn zoon Dennis verloor.

De inzet van Oey wekt bewondering. Hij moet vele zware gesprekken hebben gevoerd, waarvan slechts een deel de film zal hebben gehaald. Toch zijn het er nog te veel. De overdaad aan sprekers doet afbreuk aan de intensiteit van hun verhalen. Ze krijgen te weinig tijd.

Oey vertrouwde onvoldoende op de kracht van zijn geïnterviewden. Hij voegde elementen toe die zijn documentaire onnodig naar de fictie trekken: een meisje op het strand, zwaarmoedige muziek, inzoomen op regen die van een autospiegel drupt. Waarom zien we beelden van militairen die zich aankleden? Waarom gaan we mee met de verkenningsmissie naar Kunduz?

Het lijkt een vreemd verwijt, maar Gesneuveld is te mooi. De rouw is niet rauw genoeg.

    • Mark Duursma